zondag 4 december 2016

De hoop gaat niet vanzelf ...

"Het kind antwoordt:

De drie theologale deugden zijn het Geloof, de Hoop en de Liefde.

-Waarom worden het Geloof, de Hoop en de Liefde theologale deugden genoemd?

-Het Geloof, de Hoop en de Liefde worden theologale deugden genoemd omdat ze rechtstreeks betrekking hebben op God.

-Wat is de Hoop?

-De Hoop is een bovennatuurlijke deugd waardoor wij met vertrouwen van God zijn genade in deze wereld verwachten en de eeuwige heerlijkheid in het hiernamaals.

-Bid een oefening van Hoop.

-Oneindig goede God, ik hoop, door de verdiensten van Jezus Christus, van U te verkrijgen de eeuwige zaligheid en alle deugden die ik daarvoor nodig heb. Dat hoop ik met een vast vertrouwen, omdat Gij het hebt beloofd, die almachtig zijt, oneindig goed voor ons en getrouw in uw beloften. Heer, versterk mijn hoop!

We vergeten te vaak, mijn kind, dat de hoop een deugd is, dat ze een theologale deugd is, en dat ze van alle deugden, alsook van de drie theologale deugden, God wellicht het meest aangenaam is.
Dat ze zeker de moeilijkste is, dat ze misschien de enige moeilijke is, en dat ze waarschijnlijk God het meest aangenaam is.

Het geloof spreekt vanzelf. Het geloof gaat vanzelf. Om te geloven hoef je je alleen maar over te geven, hoef je alleen maar te kijken. Om niet te geloven zou je jezelf geweld aan moeten doen, jezelf moeten pijnigen [...]

Om niet te geloven, mijn kind, zou je je ogen en oren stijf dicht moeten houden.
Om niet te zien, om niet te geloven.

De liefde spreekt helaas vanzelf. de liefde gaat vanzelf. Om van je naaste te houden hoef je je alleen maar over te geven, hoef je alleen maar te kijken naar zoveel ellende. Om je naaste niet lief te hebben zou je jezelf geweld moeten aandoen, jezelf moeten pijnigen [...] De liefde is heel natuurlijk, ze welf heel spontaan op, ze is heel eenvoudig, heel voor de hand liggend. Het is de eerste impuls van het hart. De eerste impuls is de goed. Het geloof is een moeder en een zuster.

Om je naaste niet lief te hebben, mijn kind, zou je je ogen en oren stijf dicht moeten houden. Voor zoveel noodkreten.

Maar de hoop spreekt niet vanzelf. De hoop gaat niet vanzelf. Om te hopen, mijn kind, moet je zeer gelukkig zijn, moet je een grote genade hebben verkregen, hebben ontvangen.

[...]

En het is gemakkelijk, een gevaarlijke neiging, om te wanhopen en dat is de grote bekoring.

De kleine hoop gaat voort tussen haar twee grote zussen en er is niet eens iemand die op haar let.
Ze gaat voort.
De kleine hoop op de weg van het heil, op de aardse weg, op de hobbelige weg van het heil, op de eindeloze weg, op de weg tussen haar twee zussen. 

[...]

De liefde bemint wat er is.
In de Tijd en in de Eeuwigheid.
God en de naaste.
Zoals het Geloof ziet.
God en de schepping.
Maar de Hoop bemint wat er zal zijn.
In de tijd en voor eeuwig."

Uit: Het Portaal van het Mysterie van de Tweede Deugd. door Charles Péguy, verkrijgbaar bij Besaida, de uitgeverij van het seminarie van Den Bosch.


Deze prachtige tekst als inleiding op het thema van de Virga Jesse Feesten 2017:

VIRGA JESSE. TWIJG VAN JESSE. BRON VAN HOOP

Waarmee dus bedoeld wordt dat de menswording van God, de Geboorte van Jezus Christus, bron van eeuwige en enige hoop is voor de mensheid.

In het licht van dit thema zal Mgr Jousten, erebisschop van Luik, die recent voor onze sacramentsbroederschap kwam spreken over de H. Eucharistie, spreken op 10 mei 2017 om 20 uur.
Gezien de prachtige lezing die hij in vlekkeloos nederlands sprak over het Geloof, is deze lezing over de Hoop zeker aan te raden!


Om ons, in deze advent, nog beter op dit thema van de Katholieke Hoop te bezinnen, kunnen we op uitnodiging van het Virga Jesse Comité, naar een lezing op 19 december:
Filosoof en cultuurwetenschapper Sylvain De Bleeckere (Universiteit Hasselt) belicht de cultuur-historische betekenis van het begrip ‘hoop’.





woensdag 30 november 2016

1 december 2016: Aanbidding

Zoals iedere eerste donderdag van de maand, is er aanbidding van 15 tot 16 uur in de Kathedraal.

zaterdag 26 november 2016

Is de multiculturele samenleving het nieuwe dogma?

De primaat van België roept in het Katholiek Nieuwsblad op om het 'plan [van de seculiere staat] te ondersteunen van een moderne cultuur waarin de diversiteit gegarandeerd is.' Dat is niet de enige manier waarop de katholieken blijkbaar met de staat moeten samenwerken, want 'We moeten werken in de wereld van vandaag zoals het Tweede Vaticaanse concilie ons heeft geleerd en in het bijzonder de apostolische constitutie Gaudium et Spes: we kijken niet meer naar de wereld en naar de Kerk als twee verschillende realiteiten, maar naar de Kerk in de wereld.'

Zij zijn niet van de wereld, zoals Ik niet van de wereld ben. (Joh 17, 16.)

Ik begrijp dat de Katholieken van vandaag moeten realistisch zijn en dus zich in praktisch opzicht wel moeten aanpassen aan hun verminderde maatschappelijke invloed en beperktere financiële middelen. Dat wil echter niet zeggen dat we als Katholieken niet constant op een vreedzame manier werken en streven naar een volledig Katholieke samenleving, doordesemd door Jezus Christus; kortom meewerken aan de 'Stad van God' zoals St Augustinus die voor ogen stond. De wereld is voor de Katholiek wel degelijk een andere realiteit als de Stad van God op aarde.

Een andere, toch wel heel bijzondere kijk op de realiteit is de vaststelling van de primaat dat 'terreurdaden niet hun oorsprong hebben in religie, maar in het gevoel van jongeren dat ze zich uitgesloten voelen'. Allicht is de primaat niet onfeilbaar in zijn politieke en sociologische opvattingen. Maar dat er geen intrinsiek kwaad en geweld ligt in de islam, is een opvatting die eerder als 'politiek-correct' kan omschreven worden, dan gestoeld op de realiteit. De duidelijke vraag die Benedictus XVI stelde aan de islam, of die religie zich wel wilde verspreiden zonder geweld, heeft geen antwoord gekregen (tenzij dan een erg gewelddadig).



Als Katholieken geloven we dat het heil en de verlossing voor iedere mens doorheen de Katholieke Kerk komt, het zich 'accommoderen' aan de heersende multiculturele gedachte, is niet alleen een buiging naar de wereld toe, het is vooral een nalatigheid ten opzichte van onze broeders en zusters die het Evangelie en de heilwerkende boodschap van Jezus Christus nog niet kennen.

Uit dit interview spreekt een goedsprekerij van de problemen die de islam en liberale secularisatie met zich meebrengt, en een onwil tot evangelisatie naar de anderen in onze maatschappij. Of zoals het reeds in Dominus Iesus (de Verklaring door de Congregatie van de Geloofsleer van St Johannes Paulus II in 2000) klinkt: 'De voortdurende missionaire verkondiging van de Kerk wordt tegenwoordig bedreigd door relativistische theorieën, die het religieuze pluralisme niet slechts de facto, maar ook de iure (of in principe) willen rechtvaardigen.'


De Kerk leert iets heel anders dan naar voor komt uit het interview van de primaat. We lezen in Dominus Iesus: "Vooral moet vast geloofd worden, dat de "pelgrimerende Kerk noodzakelijk is ter zaligheid. Christus alleen immers is de Middelaar en de weg naar het heil en in de Kerk, die zijn lichaam is, komt Hij onder ons tegenwoordig. Hijzelf heeft uitdrukkelijk de noodzakelijkheid van het geloof en het doopsel afgekondigd en daardoor de noodzakelijkheid van de Kerk bevestigd, waarin de mensen door de poort van het doopsel binnengaan." Deze leer mag niet tegenover de algemene heilswil van God gezet worden.

In plaats van op te roepen tot relativisme en meewerking met de seculiere staat - verpakt in sociologische theorietjes - zou het wel erg gepast zijn om een evangelisatie aan te kondigen naar de 'mensen die afstand hebben genomen van de Kerk', naar de agnosten en naar de moslims. Kunnen we trouwens de mededeling dat 'een groot deel van de bevolking het geloof heeft behouden', niet gewoon wegzetten als wensdenkerij? Of zou de Kathedraal van Mechelen altijd vol zitten?

Kortom, in een tijd waarin het in de mode is om dubia te formuleren zou ik deze voorstellen voor de primaat: Gelooft u nog in uniekheid en eenheid van de Katholieke Kerk? (en de daaruit volgende plicht tot evangelisatie)





------------------------

'Deze geloofswaarheid neemt niets weg van het feit dat de Kerk de godsdiensten van de wereld beziet met oprechte eerbied, maar sluit tegelijkertijd radicaal de mentaliteit van indifferentisme uit, die "doordrongen is van een religieus relativisme, dat leidt tot de mening dat 'de ene religie even veel waard is als de andere'". '                               
 Dominus Iesus; 2000




De Waarheid heeft rechten

Artikel vertaald van The Catholic Herald - vrij beschikbaar op internet:

Katholieken zouden dankbaar moeten zijn voor de vraag van de vier kardinalen.

Het verlaten van een geloof in van absolute morele normen zou een ramp zijn voor de Kerk.

Iedereen spreekt vandaag over de dubia, en dus zal ik dat ook doen, niet dat er zoveel nood toe bestaat, gezien de excellente en autoritatieve commentaar dat al van verschillende bronnen is gekomen, zoals van de monnik Dom Hugh Somerville-Knapman en van de gerespecteerde bisschop Athanasius Schneider, de prelaat die werkt in de periferie van de Kerk in Kazakstan. Meer nog, welke commentaar is nog nodig, als een van de auteurs van de dubia kardinaal Caffara is, waarschijnlijk de grootste theoloog, en een andere kardinaal Burke, de beste canonist?

Een van de dubia luidt zo:
Moeten we - na de publicatie van de post-synodale exhortatie Amoris Laetitia (cfr 304) - de leer van St Johannes Paulus II in Veritatis Splendor 79, gebaseerd op de heilige Schrift en de traditie van de Kerk, nog als geldend houden over het bestaan van absolute morele normen die intrinsieke kwade dingen verbieden en dat zonder uitzonderingen?

Ik heb nog geen diepe studie van Amoirs Laetitia gemaakt, maar ik weet wel wat over de leer van Veritatis Splendor, wat de basis was voor mijn studies in moraaltheologie.

Er zijn, en dat heeft de Kerk altijd geleerd, absolute morele normen die in alle omstandigheden gelden, en er zijn sommige handelingen, die kwaad zijn in zichzelf, en die op geen enkel moment goedgepraat kunnen worden of goed kunnen worden in welke omstandigheid dan ook. Als een voorbeeld, er is nooit een recht om een directe abortus te vragen, ook niet als je denkt dat er ernstige en dringende redenen zijn om dat te doen. Het is nooit gerechtvaardigd om overspel te plegen, zelf als wordt je een overtuigende reden gegeven om dat toch te doen (zoals iemand zijn leven redden).

Als je beslist om he geloof in absolute morele normen te verlaten - en St Johannes Paulus II zag het gevaar komen, vandaar zijn nood voor de encycliek - dan zullen ongetwijfeld verschillende catastrofes volgen.

De eerste is dat je de lat niet meer hoog legt voor de Christelijke ziel om een moreel leven te leiden. Door dat te doen geef je toe dat absolute normen te moeilijk zijn voor de Christelijke ziel om te bereiken; met andere woorden je ontkent de kracht van de genade van God, die Hij voor ons won op het Kruis door de Heer en Redder van de mensheid, die een mens kan omvormen en hem in staat kan stellen om die normen te voldoen. Een van de titels die Johannes Paulus gebruikte in Veritatis Splendor is 'want anders wordt het Kruis van Christus van zijn kracht beroofd'. Want door de  absolute morele normen over boord te gooien, doe je juist dat.

Ten tweede ondermijn je het hele concept van de Wet, en het idee van God als wetgever. Hij is natuurlijk niet alleen een wetgever, maar door de God van de Sinaï te ontkennen als Degene die ons 'de Wet geeft die niet voorbij zal gaan, woorden die blijven van tijd tot tijd (Psalm 148:6), maakt men een grote vergissing in wie God is, en een grote vergissing over de natuur van de mens.
Wij zwakke menselijke wezens hebben absolute normen nodig, en de wet die God ons geeft zijn exact de normen die wij nodig hebben om als mens te bloeien. Als we dit opgeven, dan geven we een coherente visie op God op, een coherente visie op de mensheid.

Ten derde is het verkeerd om de absolute morele normen te ondermijnen, en de relatieve belangrijkheid van omstandigheden en motivaties, door de focus te verschuiven van de handeling-in-zichzelf naar de wazige wereld van de zelf-bedrieger, naar de eigen verlangens; het opent de weg naar een morele chaos en een narcisisme van de eigen persoonlijke keuze als hoogste goed, als enige bron voor moraliteit.

Een keuze is alleen god als het een keuze is die gemaakt is als een keuze voor wat goed is en juist. Persoonlijke keuzes, zelfs na diepe mediatie en met een keuze voor wat je oprecht juist lijkt, kunnen catastrofaal zijn, zowel voor de persoon die kiest als voor degenen rond hem of haar. Als men de objectiviteit van de absoluten verlaat, dan verlaat men de bron van morele leiding, en reduceert die tot subjectieve voorkeuren en afkeer.

Dat dat al gebeurd is (zoals we gewaarschuwd werden door Alasdair MacIntyre in After Virtue) zou ons hevig moten verontrusten, vooral omdat de resultaten duidelijk zijn voor iedereen. Dat ook de Kerk door dat soort gedachten zou geïnfecteerd geraken, zou ons, als we geen geloof zouden hebben, tot wanhoop moeten leiden.

Ten slotte, als de Kerk haar geloof in absolute morele normen zou verlaten, en haar doctrines over intrinsiek kwaad, dan zou het Magisterium, om het op zijn zachtst uit te drukken, incoherent lijken.
Maar het gaat veel verder dan dat. Een Kerk die haar vroegere leer die gebaseerd is op het Evangelie en de Traditie, nadien ontkent, die kerk kan niet langer de Waarheid hebben, het is een kerk die het zicht verloren is op haar eerste roeping om de Waarheid te verkondigen en er getuigenis van af te leggen in de wereld, ten volle een kerk die gestopt is om Kerk te zijn.

We zijn kardinaal Caffara en zijn drie broeders een diepe dankbaarheid verschuldigd voor hun tijdige interventie, en die ons alle herinnerd aan onze gezamenlijke christelijke roeping voor de Waarheid. Nu is de tijd voor Katholieken om hun dankbaarheid te laten zien.


Geschreven door E.H. Alexander Lucie-Smith, 24-11-2016

vrijdag 18 november 2016

Christus Koning, laatste zondag van het jaar. Enkele overwegingen.

Volgende week begint de advent al weer, en dus vieren we deze zondag Christus Koning van het heelal. Een goed moment om terug te kijken en vooral om vooruit te kijken.

Onze sacramentsbroederschap is weer een jaartje ouder geworden, en gelukkig kon ook dit jaar iedere maand het aanbiddingsuur doorgaan, met dank aan E.H. Jan Philippe. Door de opening van de aanbiddingskapel in de H. Kruis kapel is het nu ook veel gemakkelijker om aan de verplichting tot 1 uurtje aanbidding per maand te voldoen voor onze broederschap, ook wie niet kan op de eerste donderdag.

Daarnaast waren er de lezing van Mgr Mutsaerts van Den Bosch (Geen barmhartigheid zonder rechtvaardigheid) en van Mgr Jousten, erebisschop van Luik, over de werkelijke aanwezigheid van Christus doorheen heel de Eucharistie. Daarbij was er een redelijke opkomst, en het waren 2 heel goede en onderbouwde lezingen.

Ook kwam er dit jaar het goede nieuws dat het boekje 'De Kleine Juliana en het Brood des Levens', met het verhaal van de H Juliana en het ontstaan van Sacramentsdag, uitverkocht is bij de uitgeverij Betsaida. Een terecht succes voor het mooie werk van Jacques Galloy en Anne Junker.

Volgend jaar wordt een heel bijzonder jaar, ook voor onze broederschap. Hasselt viert immers de Virga Jessefeesten, 150 jaar Kroning van het Mariabeeld, maar ook de 700ste verjaardag van het Eucharistisch mirakel van Viversel, dat sinds 1804 in de Kathedraal vereerd wordt.

De broederschap was heel blij om na het eind van de lezing door Mgr Jousten, haar programma te mogen voorstellen voor 23-25 juli 2017, de herdenking van 700 jaar Mirakel van Viversel. Dat moet een onderdeel vormen van een groter geheel onder de noemer 'Mirakel en Monstrans', met deelname van Het Stadsmus, de provinciale bibliotheek, Herkenrode, en natuurlijk Viversel zelf, waar terug een Mirakelspel op poten wordt gezet.

Grootste organisatorische uitdaging voor de broederschap wordt een symposium SACRA 700, over de Eucharistie en aanbidding als bron voor re-evangelisatie. We zijn heel blij dat Mgr Egan van Portsmouth en Mgr Rey van Toulon er zullen getuigen van de vele evangeliserende projecten in hun bisdom, vanuit de Eucharistie. En evangelisatie is meer dan ooit nodig in onze stad, nu we horen dat 5 kerken in centrum-Hasselt zouden sluiten. Al langer was duidelijk dat alleen de St Katharinakerk nog prioriteit is. Maar we kunnen het niet anders beschouwen als een nederlaag. Een nederlaag dat we niet voldoende kunnen getuigen van Christus, een nederlaag dat we er niet in slagen om de Kerk - die de enige weg van verlossing is- op een aantrekkelijke manier naar anderen te brengen, een nederlaag ook ten opzichte van 800 jaar generaties voor ons die Hasselt tot een mooie Katholieke gemeenschap hadden gemaakt.

Helemaal opnieuw beginnen dus. En de bisdommen die zullen spreken op SACRA 700 tonen aan dat men ook ANNO 2017 een dynamische en groeiende Katholieke gemeenschap kan zijn in West-Europa. Maar dan moeten we erg veranderen. U en ik, zoals de -ondertussen Heilige- Moeder Theresa van Calcutta zei. Ik hoop dat de inspanningen van de broederschap voor de viering van 700 jaar Eucharistisch Mirakel van Viversel er toe mogen bijdragen. Want voor God is niets onmogelijk, ook niet een nieuwe lente voor de Katholieke Kerk in onze stad.


Mgr Jousten over 'De werkelijke aanwezigheid van Jezus Christus in de Eucharistie'

Fotokunstenaar Bas Meeuws en Mgr Hoogmartens, bij het fotokunstwerk rond het Sacrament van Mirakel.



Het H Sacrament van Mirakel in de Monstrans van Herkenrode. op de achtergrond een van de biechtstoelen van de Kathedraal.  © Bas Meeuws / Sacramentsbroederschap Hasselt.
Dit fotokunstwerk werd gemaakt naar aanleiding van de 700ste verjaardag van het Sacrament van Mirakel.
Mgr Mutsaerts met de lezing 'Geen barmhartigheid zonder rechtvaardigheid'. Na de lezing werden heel wat exemplaren van 'Gewoon over Geloof', het boek van Mgr Mutsaerts aan de man gebracht.

Bij de lezing van Mgr Mutsaerts, was er ook aandacht voor het 15-jarig priesterschap van E.H. Jan Philippe. Dank u!!!


zaterdag 12 november 2016

Aankondigingen

Dinsdag 15 november

Zondag 13 november

  • Sluiting van het Jaar van de Barmhartigheid en van de Heilige Deur in de St Quintinuskathedraal om 11 uur.


Tot 22 november

  • Festival Venite Adoremus: Aanbiddingsfestival in heel onze kerkprovincie. In ons bisdom doen enkel de zusters Zaden van het Woord mee in Tongeren, nog volgende donderdag en vrijdag > zie agenda op de website.

vrijdag 11 november 2016

Catholic Lite <> The Light of Christ

“The answer to the current crisis will not be found in ‘Catholic Lite.’ It will only be found in a classic Catholicism—a Catholicism with the courage to be countercultural, a Catholicism that has reclaimed the wisdom of the past in order to face the corruption of the present and create a renewed future, a Catholicism that risks the high adventure of fidelity.” - George Weigel