zondag 13 april 2014

Biechturen in de Goede Week, Hasselt

Maandag 14 april 2014: Kathedraal 20 uur: dekanale biechtviering

Dinsdag tot zaterdag: dagelijks biechtmogelijkheid bij de paters minderbroeders

Stille zaterdag: 14.30 tot 16.30 uur biechtmogelijkheid

woensdag 9 april 2014

Durf te biechten!

'Bekeer u, want het hemelse koninkrijk is nabij!' Hoe kunnen we God benaderen? Moeten we akkoordjes afsluiten? Zullen we ons voorbereiden en zeggen, 'Nu heb ik het recht om u te benaderen'? Benaderen we het Mysterie door eerst onze zaken op orde te brengen en dan te zeggen: 'Nu moet u me wel aanvaarden'? Dat zou pretentieus zijn en aanmatigend. Het Mysterie benaderen vraagt maar een ding: het bewustzijn van zijn onkunde, van zijn onmacht en zijn constante verraad; van ons besef dat we niets zijn. Om het Mysterie te benaderen is er maar een voorwaarde: het besef van wat we zijn.

Jezus Christus liet in ons bestaan een constante aanwezigheid van Zichzelf onder bepaalde aspecten. Biecht en Communie zijn de twee fundamentele aspecten waarin we het Mysterie kunnen benaderen. Het zijn twee dialectische factoren van een enkele houding: dat van de gewone man die de tempel vergeven terug verlaat.

Ik wil hier vier tegenwerpingen beantwoorden die we meestal maken om naar de Biecht te gaan.
De eerste is dat we er nog nooit van gehoord hebben. Helaas is dat mogelijk, zeker in ons land. Door hun luiheid en hun gebrekkige opleiding laten vele priesters deze fantastische mogelijkheid om Gods genade en aanwezigheid te ontvangen en te offeren, ongebruikt. Maar het bestaat: lees het Evangelie, lees de catechismus, lees wat paus Franciscus bijna iedere dag zegt: de biecht is de grote christelijke methode om het Mysterie te benaderen.

Op de tweede plaats kunnen we zeggen: ik weet niet wat ik moet zeggen, ik heb geen zonden. Wie dat zegt, heeft al een eerste zonde, namelijk dat hij weinig oplettend op zijn eigen leven is. Als we echt naar ons leven kijken, zien we dat het vol is van afleiding, halfslachtigheid, wreedheid, halve leugens, kwart leugens, etcetera. Als we het echt niet weten, kunnen we een van die boekjes pakken, waarin de meeste zonden zijn opgelijst. Bijvoorbeeld, als we op Zondag niet naar de Mis gaan (tenzij we ziek zijn of een andere echte reden hebben), is dat een zware vorm van afleiding van ons leven en haar betekenis, en moeten we dat biechten.

Ten derde kunnen we zeggen: 'Om te gaan biechten, moet ik eerst dit ding laten, anders ben ik een hypocriet. Ik ga en ik weet dat, als ik de kans krijg, dat ik na een uur weer hetzelfde doe. Dus ik ga pas biechten als ik vastbesloten ben.' Maar wat nut zou het hebben gehad dat God in ons leven kwam, als we alles zelf kunnen besluiten? Of iemand denkt te biechten als hij in de juiste gevoelstoestand is, wat inhoudt dat de bekering al gebeurd is. Maar als we al veranderd zijn, waarom moeten we dan nog gaan?
Maar de biecht is heel wat anders. We gaan naar die ontmoeting, omdat we tot niets zelf capabel zijn, we kunnen niet voor het goede kiezen! We gaan naar die ontmoeting, omdat we gebukt gaan onder onze fouten; we gaan dus naar die ontmoeting als naar iets waar we ondoordringbaar voor zijn, en we zijn vol van slechte gevoelens, vol, we naar die ontmoeting juist omdat -en dat is de enige voorwaarde- omdat we weten dat we arme mensen zijn. Om te erkennen dat we arme mensen zijn, onmachtig, hopeloze wrakken, om te erkennen dat we onrechtvaardig zijn, om te erkennen dat we niet onszelf zijn, moeten we 'iets meer' erkennen: dat we tot iets anders toebehoren; dat ons handelen behoort tot een grotere context waar we ons niet bewust van zijn, waar we niet van bewust kunnen zijn, we moeten dat erkennen en erkennen dat wij onszelf niet kunnen genezen, dat wij op onszelf niet het ene of het andere kunnen verlaten, dat wij zelf helemaal niets kunnen. Dat is de voorwaarde, alleen dat. En we gaan om het uit te roepen, om te smeken dat het mag veranderen.

Ten vierde: ik voel geen berouw. Maar in de biecht is berouw geen gevoel, maar een oordeel; het is een erkennen dat wat ik deed geen daad van liefde was, geen vrijheid, geen openheid tot 'iets meer', geen deel van een context, maar een pretentie die een wet op zichzelf wil zijn. Berouw is een oordeel en voornemens zin niet een programma waar wij de meesters over zijn (het is niet alsof we plots baas over onszelf zijn!). Het zou zinloos zijn, het zou het Mysterie van Christus uithollen, het zou onszelf redden zijn. Besluiten zijn juist de schreeuw van het laatste restje van integriteit dat we nog hebben: 'ik kan het niet God. U moet mij veranderen. Ik weet niet hoe, ik weet niet wat ik moet doen, ik kan mezelf niet veranderen. Verander mij, redt mij!' Besluiten zijn het laatste restje oprechtheid dat in ons is, en dat zelf geen oplossing vindt, en het uitschreeuwt naar het Mysterie van God, de kracht van God, want het is duidelijk dat God krachtiger is, dat de kracht van God groter is dan onze ontoereikendheid, groter dan ons kwaad.

Gods barmhartigheid is groter dan de zonde. Dat wil niet zeggen dat God een leugenaar is en zegt dat wij goed zijn terwijl we slecht zijn. God heeft altijd een aanrakingspunt is ons nodig, een onnoemelijk klein puntje van waarheid in ons waarop Hij onze bekering kan bouwen, met Zijn kracht. Om ons te hernieuwen! Alleen de kracht van God kan ons  vernieuwen, maar Hij heeft een punt nodig, alleen een punt van waarheid in ons. God kan niet bouwen op een leugen, en dit oneindig klein puntje van waarheid in ons ligt in de oprechtheid van ons verbond, en dat is alles.

Biechten is een gebed, dus het is een verbond, niet een gefixeerd programma. Het enige wat nodig is is de oprechtheid van het verbond. Kan die oprechtheid niet gevonden worden zelfs in iemand die zo vast zit in een situatie dat hij zeker is dat hij opnieuw verkeerd zal gaan?! Als iemand niet gaat biechten omdat hij vast zit in een situatie dan begaat hij twee zonden: ten eerste hij maakt zijn negatieve situatie nog erger, en wordt er nog meer door neergehaald; ten twee verwijderd hij zich meer en meer van het geloof; Het is een logisch traject van de zone: in plaats van een kwade handeling te blijven, wordt het een geschiedenis van kwaad, en het eind van het verhaal is valsheid. Dan verwerp je zelfs de waarheid: je gaat misschien nog naar de Kerk, maar je voelt er geen band meer mee en geen erkenning.

Dus zelfs voor iemand die op zo een manier weet dat hij vast zit in een situatie en dat hij er niet uit geraakt en zeker is dat hij weer het kwade gaat doen, wat is dan het laatste restje waarheid in hem? Het is dat van het uitschreeuwen tegen God: 'God, help me, want ik kan mezelf niet veranderen. Doe wat ge wilt met me, want ik kan mezelf niet veranderen. Over een uur zal ik weer het verkeerde doe, ik zal vanavond weer het verkeerde doen, ik doe morgen terug het verkeerde.' Ik geef u geen regel: dat is 'neem het maar aan dat je altijd verkeerd gaat, en schreeuw maar naar God' omdat dat niet een oprechte schreeuw zou zijn. De schreeuw is oprecht, het verbond is oprecht wanneer iemand echt niet in staat is om iets anders te doen; de schreeuw is oprechts als iemand met al zijn macht probeert te doen wat hij kan, en zelfs een breuk te maken met het kwade, als hij kan.

Er is geen excuus als we niet te biechten gaan. Het is niet wat we gedaan hebben, het is niet ons gevoel, dat ons van de biecht weghoudt. Geen van beiden kan ons voldoende reden geven om niet te gaan. Een ding houdt ons maar weg van de biecht: we zijn onoprecht met onszelf. We ontkennen dat er 'iets meer' is; het is een ontkennen van God, ontkennen van Jezus Christus.

En op de eerste plaats is het een ontkenning van onszelf. Het is een liegen tegen onszelf; het is de zonde tegen de waarheid. Dat houdt ons weg van de biecht- het goede niet willen, het goede niet willen vragen; dat alleen. Niet het feit dat we voorzien dat we zonder een mirakel terug het verkeerde gaan doen, want een mirakel kan gebeuren, en we moeten ervoor vragen als we echt het goede willen, als we 'iets meer' willen, als we goed willen zijn. Het mirakel kan over 20 jaar gebeuren, als onze concubine sterft. Dat maakt niet uit. Ik moedig niet systematisch overspel aan, maar ik wil u wijzen op het centrum om het hart te focussen op dat feit, op de essentie.

Te biechten gaan, en dan ter communie, is een schreeuw, de schreeuw van een arme man, de schreeuw van een wrak van een mens, die niet langer verstaat of iets voelt, en dus loopt hij naar de macht, naar het Mysterie, naar de kracht die alles kan en die hem zal bekeren. Hij loopt naar dat Mysterie van God-die-de-Mens-maakt, dat in zijn leven aanwezig is, die hem geraakt heeft in woorden en daden doorheen het Mysterie van de Kerk die hem zegt, 'Ik ben hier' en die zovelen veranderd heeft en dus ook ons kan veranderen.

Een oordeel en een verlangen naar het goede, een schreeuw naar het goede- dat is de biecht, dat is communie.


Naar E.H. Michiel Peeters

maandag 7 april 2014

Uren van de missen Pasen 2014 in Hasselt

Palmzondag 13 april:
Basiliek 10 uur en 18 uur
Kathedraal 11.15 uur
St Rochus (minderbroeders): 8, 9, 11 en 18.30 uur

Maandag 14 april: Biechtviering in de Kathedraal om 20 uur

Woensdag 16 april om 19.30 uur: Chrismaviering met Mgr Hoogmartens. Kathedraal.

Witte donderdag 17 april: Herdenking van het Laatste Avondmaal om 19.00 uur. Kathedraal.
Vanaf 21 uur organiseren de Zusters Zaden van het Woord Aanbidding (minderbroederstraat)
St Catharina: 19.30 uur
H Hart: 18.30 uur
St Martinus: 18.30 uur
St Rochus (minderbroeders): 18.30 uur

Goede Vrijdag:
Kruisweg om 15.00 uur Kathedraal (en minderbroeders, H Hart, St Martinus en St Catharina)
Officie om 19 uur Kathedraal
St Martinus: 18.30 uur
St Rochus: 18.30 uur
St Catharina: 19.30 uur
20.30 uur: gebedsmoment zoals de ori├źntaalse kerk dat viert, met de Zusters Zaden van het Woord (minderbroederstraat).


Zaterdag 19 april:
Paaswake in de Kathedraal om 20.00 uur
St Martinus: 20 uur
St Catharina: 20.30 uur
H Hart: 20 uur
St Rochus (minderbroeders): 20 uur

Zondag 20 april:
Basiliek om 10 en 18 uur
Kathedraal: 11.15 met Mgr Hoogmartens
St Catharina: 10.30 uur
St Martinus: 9.30 uur
H Hart: 11 uur
St Rochus (minderbroeders): 8, 9, 11 en 18.30 uur

Paasmaandag: 21 april
Kathedraal om 11.15.

zondag 6 april 2014

De Passietijd

Twee weken voor Pasen begint de echte passietijd; in heel wat kerken worden nu kruisen en de belangrijkste beelden afgedekt met paarse of zwarte doeken. Dit jaar werkt het weer wel niet erg mee om in de passie-sfeer te komen, maar het nodigt wel uit tot palmprocessies en kruisweg in open lucht.

 
 
 
Vandaar dat we de blog ook maar zwarte randen hebben gegeven voor de volgende twee weken.

maandag 31 maart 2014

Gebedsintenties van de Paus: april 2014

Algemeen: Dat regeringen de bescherming van de schepping mogen bevorderen en de rechtvaardige verdeling van natuurlijke bronnen.

Voor de Evangelisatie: Dat de Verrezen Heer de harten van hen die beproefd worden door pijn en ziekte mag vullen met hoop.

zaterdag 29 maart 2014

Stad Hasselt: Katholieke Kerk? Nog nooit van gehoord!

De nieuwe stadsgids Hasselt 2014 is uit. Met veel aandacht voor het sorteren van huisvuil, en crematoria, zelfs over geluidsmeters en fuifstarters. Euthanasieverklaringen, ratten en zwerfkatten....
De evangelische kerk, de Baha'i, de moskee├źn, allemaal bekend in Hasselt.... Maar Katholieke Kerk, Basiliek, Kathedraal, Paterskerk .... totaal onbekend.
Jammer, erg smaakvol is het niet.