dinsdag 30 juni 2015

Gebedsintenties van de Paus: Juli 2015

Algemene Intenties: Dat politieke verantwoordelijkheid op alle vlakken beleefd mag worden als een hoge vorm van barmhartigheid.

Missie-Intentie: Dat temidden van sociale ongelijkheden, de Latijns-Amerikaanse Christenen getuige mogen zijn van liefde voor de armen en mogen bijdragen aan een meer broederlijke samenleving.

maandag 29 juni 2015

Feest van St Petrus en Paulus, Feest van onze Katholieke Kerk

Bij dit feest van St Petrus en Paulus, een brief van mgr Mutsaert, die het geweldige boek schreef: 'Gewoon over geloof', bisschop van Den Bosch. Met het wapen: De waarheid zal u vrij maken. Dat moet met Mgr Mutsaert nageven: hij komt steeds krachtig op voor de waarheid.
 
 
 
 


De encycliek Laudato Si wordt alom geprezen in de media. Paus Franciscus wordt geprezen als klimaatactivist, strijder voor duurzaamheid, als iemand die oproept tot ecologische bekering en strijdt tegen de wegwerpcultuur. Ik lees het met instemming.
Wat evenwel opvalt, is dat diezelfde media de ongemakkelijke fragmenten volledig negeren. Het zijn de paragrafen waarop men ten tijde van paus Benedictus ingezoomd zou hebben om vervolgens het gehele schrijven als irrelevant te bestempelen. Maar ja, heeft Franciscus destijds niet gezegd "who am I to judge?"
Maar onze paus zegt ook ongemakkelijke dingen. In paragraaf 50 van Laudato Si verwerpt de paus nadrukkelijk de reproductieve gezondheidspolitiek van het Westen. 'geboortebeperking is niet het antwoord', zo zegt hij stellig. Even stellig verwerpt hij abortus: "Bescherming van het milieu is onverenigbaar met rechtvaardiging van abortus. Hoe kun je het belang van de kwetsbare natuur benadrukken als we er niet in slagen de menselijke embryo te beschermen, zelfs als het ongewenst is" (paragraaf 120). Het experimenteren met embryo's is de paus eveneens een gruwel, evenals het opheffen van het onderscheid tussen man en vrouw (136, 155).

Paus Franciscus heeft zich ook helder uitgesproken over de uitslag van het Iers referendum inzake het homohuwelijk. Hij noemde het een nederlaag voor de mensheid. Het zijn allemaal uitspraken waar je doorgaans bij de media de handen niet voor op elkaar krijgt. Ze worden evenwel volledig genegeerd.

Inmiddels mag toch wel gesteld worden dat paus Franciscus naadloos aansluit op de traditie van de Kerk. De man die 'Who am I to judge' zei, is dezelfde die zich 'zoon van de Kerk' noemt. Van dit laatste getuigen talloze toespraken en preken van Franciscus aangaande onderwerpen zoals het homohuwelijk, gender-ideologie, abortus, euthanasie en echtscheiding. Franciscus is volstrekt helder in zijn standpunten. Hij verdedigt keer op keer het ongeboren leven, het traditionele gezin, eigenlijk alles waar Johannes Paulus en Benedictus ook pal voor stonden.

De paus zelf waarschuwt tegen overspannen verwachtingen van de Gezinssynode die in oktober zal plaatsvinden. Het zal gaan over het gezin, en niet over echtscheiding en alternatieve samenlevingsvormen. "De heilige Communie openstellen voor hertrouwd gescheidenen lost niets op", merkte hij in een interview in maart op. Maar de media willen er niets van weten.

Zelfs het Europees Parlement bleek selectief te luisteren toen de paus onlangs het EP toesprak. Franciscus sprak in niet mis te verstane woorden over de wegwerpcultuur "dat kinderen slacht nog voor ze geboren zijn". De parlementsleden gaven de paus een donderend applaus om vervolgens enkele maanden later (12 maart) vrolijk twee resoluties aan te nemen: het 'recht' op abortus en de erkenning van het homohuwelijk.

Het zijn juist de uitspraken die nu massaal genegeerd worden, waar men op de Gezinssynode juist op zal focussen. We kunnen het daarom al bij voorbaat een mislukte synode noemen. Althans, voor de media. Ten eerste omdat het homohuwelijk en de communie voor hertrouwd gescheidenen niet de centrale plaats innemen van de synode. Dat maken de 46 vragen waarop men kon reageren wel duidelijk. En ten tweede omdat de paus inderdaad een 'zoon van de Kerk' zal blijken te zijn en de kerkelijke leer hieromtrent geenszins zal aanpassen. "Luisteren naar de uitdagingen van het gezin" waartoe de paus oproept, is natuurlijk geen oproep om het traditionele gezin op de schop te doen. Integendeel. Helaas is ondertussen intern de verdeeldheid gegroeid en is er veel verwarring gesticht door Kasper c.s. Ook om die reden kan de synode moeilijk een succes worden.
+Rob Mutsaerts

zondag 28 juni 2015

Lauwe types vindt Jezus maar niks

Citaat uit het bisdomblad van Den Bosch:

O ja, er komt nog iets bij. Lauwe types vindt Jezus maar niks. ‘Ik ben wel katholiek, maar niet fanatiek’ vindt Jezus maar een slogan van niks. Hij wil niet dat we lauw zijn, dat we maar een beetje goedbedoeld aanmodderen. Nee, zegt Hij: ga er voor de volle honderd procent voor!

Donderdag 2 juli: aanbidding 15 uur Kathedraal

Op 2 juli is er de maandelijkse aanbidding in de Kathedraal om 15 uur.

Enkele dagen na het feest van St Petrus en Paulus, kunnen we bidden voor onze Paus en Kerk, die in Europa zo in onrustig water varen.

Enkele dagen later op zondag 5 juli om 14.30 uur zal Mgr Hoogmartens een priester wijden voor ons bisdom, allicht kunnen we daarvoor bidden.


donderdag 25 juni 2015

Interview met Mgr Hoogmartens op de bisdomwebsite

Op de bisdomwebsite is een interview te horen met mgr Hoogmartens.

Het gaat natuurlijk voor een deel over OLV van Tongeren, maar het is toch een mooi interview van radio Maria.


maandag 22 juni 2015

Wauw: Foto's Sacramentsprocessie Leuven

Leuven is de stad van het Sacrament van Mirakel, net als Hasselt, een mirakel dat weliswaar in Middelburg gebeurde, maar bewaard werd in de St Jacobsparochie in Leuven.
Vandaar dat de immer gesloten St Jacobs-kerk een van de mooiste sacramentstorens van ons land bevat. Zover me bekend is het Sacrament van Mirakel van Leuven vandaag de dag in het museum M.

Met dank aan H.M. die de verwijzing zond voor deze foto's: Leuven.

Ach in Hasselt mogen we wel hopen ...

zondag 21 juni 2015

Communiqué de Mgr Rey: De kerkgebouwen zijn niet uitwisselbaar of multireligieus


Bericht van Mgr Dominique Rey, bisschop van Fréjus-Toulon op de claim van de heer Boubakeur dat er best wat kerken tot moskeeën kunnen verworden;

les églises ne sont pas interchangeables ni omnicultes - Observatoire Sociopolitique de Fréjus-Toulon

Communiqué de Mgr Rey: les églises ne sont pas interchangeables ni omnicultes - Observatoire Sociopolitique de Fréjus-Toulon


-----
Eigen vertaling:

Het grootste deel van de religieuze gebouwen die specifiek aan een van de erkende religies behoort na de wet van 1905, behoren tot het nationale of gemeentelijke patrimonium. De wet garandeert het respect voor hun plaats als cultusplek (kerk, tempel of synagoge). De architectuur, de iconografie, de binneninrichting van elk gebouw gebruikt dan ook vormen en esthetische en artistieke uitdrukkingen die in het verlengde liggen van elke verschillende religie. Ze zijn niet uitwisselbaar of multireligieus ('omnicultes').

In de loop der tijden zijn kerken, kapellen, oratoria ... gebouwd door christelijke gemeenschappen. Ze getuigen van hun geloof en van hun uitdrukking daarvan, die hoort bij de geschiedenis en de geografie van onze landschappen. Daar verzamelen de christelijke gemeenschappen zich om de sacramenten te vieren, op de eerste plaats op de grote rituele momenten van het menselijk gestaan: de opdracht van het kind aan God (doopsel), de viering van de liefde (het huwelijk), de begrafenisplechtigheden (rouw). In de kerken van het Katholieke geloof, kom je ook niet praktiserenden tegen: het zijn open ruimten om te bezinnen, van stilte, van gebed. Ze zijn verbonden met de zichtbare aanwezigheid van de Kerk, als symbolische plek, plek van gedachtenis, broederlijkheid. Die plaatsen wijzen op een gemeenschappelijk patrimonium van allen die samenleven, maar wijst ook op onze christelijke wortels.

Die enorme mengeling van kerken geeft een historische getuigenis die we moeten behouden, in samenwerking met de staat en de gemeenschappen, die in veel van de gevallen er de eigenaar van is.
Die verantwoordelijkheid voor de gebouwen moet ook de christenen mobiliseren om te zorgen dat die monumenten geen musea worden, maar plaatsen van verwelkoming, van getuigenis en gebed. De geschiedenis leert ons dat het overdragen of herbestemmen van cultusplaatsen, vaak in een klimaat van geweld gebeurt, gepaard met ontheiligingen en vervolgingen, niet alleen omdat men de affectieve waarde en de specificiteit uit het oog verliest, maar ook het sacrale karakter dat cultusgebouwen hebben in het collectieve geheugen.

Hoewel het rechtmatig mag zijn dat de moslimgemeenschappen in Frankrijk kunnen beschikken over ruimtes voor gebed, waar ze elkaar kunnen ontmoeten, hun geloof delen en bidden, in een aangepast kader en in overeenstemming met de democratische wetten, zou het ons collectieve geheugen beledigen door de gehechtheid van ons volk te vergeten voor de cultusgebouwen, die getuigen van onze cultuur en onze wortels, en voor de meerderheid van hen ons christelijke geloof.


-----

Met andere woorden: liever een kerk dan een moskee.