dinsdag 9 augustus 2016

Maria Ten Hemelopneming 15 augustus: uren van de H Missen / processie in Viversel.


In Frankrijk is er, net als vorig jaar de oproep gedaan om na de H Missen de klokken te luiden en speciaal te bidden voor de vervolgde Christenen. Vorig jaar deed ook de Kathedraal in Hasselt mee. Spijtig genoeg is er ook dit jaar nood aan.

Uren van de H Missen:

8 uur:    St Rochus - paterskerk
9 uur:    St Rochus - paterskerk
9.30 u:   St Martinus
10 uur:  Kathedraal
10.30 u: St Katharina
11 uur:   H Hart
11 uur:   St Rochus - paterskerk
11 uur:   Kathedraal
18.30 u:  St Rochus - paterskerk
Blijkbaar geen avondmis in de Kathedraal


Processie van Viversel. Herdenking van de overbrenging van het H Sacrament van mirakel naar Herkenrode, en het wonder van de knielende schapen aan de Sacramentsberg.

Om 9.30 uur verzamelen de processiegangers aan de kerk van Viversel om in een kleurrijke stoet begeleid door de Koninklijke Harmonie Eigen Volk naar de kapel van 'het Heilig Sacrament van Mirakel' te trekken. Deze is gelegen op de Sacramentsberg binnen het evenementendomein Circuit Zolder. Bij aankomst omstreeks 10.30 uur heeft aan de kapel een eucharistieviering plaats. Al is deze dag een feestdag ter ere van Maria en worden er dan op vele plaatsen processies aan haar gewijd, in Viversel is sinds mensenheugenis de processie gewijd aan het Heilig Sacrament.  Deze processie is één van de weinigen die het concilie Vaticanum II heeft overleefd.

zaterdag 6 augustus 2016

Aartsbisschop van Rouen: Maak van 15 augustus een dag van herinnering voor E.H. Jacques Hamel

Begrafenismis voor E.H. Jacques Hamel - Onze Lieve Vrouwe Kathedraal 2 augustus 2016




Handelingen van de apostelen 10, 34-43
Psalm 62
Evangelie volgens Mattheüs 5, 38-48

God is onpartijdig, zegt de apostel Petrus: hij ontvangt, zonder uitzondering van natie, degene die hem vreest en rechtvaardig is.

Beste vrienden,

De priester Jacques Hamel moet God niet meer vrezen. Hij zal voor Hem komen met zijn rechtvaardige werken. Natuurlijk, wij hebben niet te oordelen over het hart van onze broeder. Maar zoveel getuigenissen kunnen niet liegen! Pastoor Jacques Hamel had een eenvoudig hart. Hij was dezelfde met zijn familie, met zijn broers en zusters, met zijn neven en nichten, te midden van de stad met zijn buren, met de christelijke gemeenschap met de gelovigen.

58 jaar priester! 58 jaar in dienst van de Heer als priester, dat wil zeggen als dienaar van zijn Woord, van zijn Eucharistie, ... van zijn Eucharistie en van zijn barmhartigheid. Ik voel me heel klein. Van Jezus, zegt St Petrus, 'Overal waar hij ging, deed hij het goede'. Jacques, ge zijt een trouwe leerling geweest van Jezus. Daar waar ge gekomen zijt, hebt ge het goede gedaan.

Met Pasen dit jaar, Jacques, schreef je aan je parochianen: 'Christus is verrezen, het is een mysterie, het is als een geheim, een vertrouwelijkheid die God ons geeft om te delen.' Misschien vindt dat mysterie, dat geheim, die vertrouwelijkheid over de Verrezen Heer, haar wortels in de ervaring met de dood die uw familie zich herinnert in Algerije. Misschien is dat mysterie, dat geheim, die vertrouwelijkheid nu wel de harten aan het winnen van onze gemeenschap: Ja, Christus is verrezen. De dood heeft niet het laatste woord.

Voor u, Jacques, is de verrijzenis van Jezus niet een catechismusles, maar een realiteit, een realiteit voor ons hart, voor het geheim van ons hart, en tegelijkertijd een realiteit, te delen met de anderen, als een geheimpje. En God weet dat, voor de realiteit van uw zo brutale en onterechte en verschrikkelijke moord, dat hij moet putten naar het diepst van onze harten om er het licht te vinden.

Broeders en zusters, laat ons eerlijk zijn voor onszelf. Jullie kennen de geschiedenis van Jezus die geen enkele historicus als fabeltje kan afdoen. Petrus zegt het essentiële: Jezus van Nazareth, een rechtvaardig en goed man, 'genas hen die onder de macht van de duivel zijn, want God was in hem ... want Hem die ze gedood hebben en opgehangen aan het kruis van de schuld, heeft God doen opstaan op de derde dag. Hij heeft Zich laten kennen ...'

Broeders en zusters, laat ons eenvoudig zijn en eerlijk tegen onszelf. Het is in ons hart, in het geheim van ons hart dat we Ja of Neen moeten zeggen tegen Jezus, Ja of Neen tegen zijn weg van waarheid en vrede, Ja of Neen tegen de overwinning van de liefde op de haat, Ja of Neen tegen de verrijzenis.

De moord van Jacques Hamel verplicht ons om een duidelijk Ja te zeggen, en niet een halfslachtig lauw ja. Een Ja voor het leven, zoals Jacques Ja zei tegen zijn roeping. Is dat mogelijk? Aan elk om te antwoorden. God verplicht ons niet ... God is geduldig ... God is zachtmoedig. Zelf als, ik Dominique neen zeg tegen de liefde ... zelfs als ik tegen God zeg 'ik zie 't later wel', zelfs als ik Hem vergeet, wacht God me op in zijn oneindig erbarmen. Maar vandaag, kan de wereld nog wachten op de keten van liefde die de keten van haat moet vervangen?

Moeten er nog doden vallen voordat we ons bekeren tot de liefde, en de rechtvaardigheid die gebouwd is op de liefde? De rechtvaardigheid en de liefde tussen de personen en de volkeren, aan welke kant van de Middellandse Zee ze ook wonen. Te veel doden in het Midden-Oosten, teveel doden in Afrika, teveel doden in Amerika! Te veel gewelddadige doden, dat moet stoppen!

Het kwaad is een mysterie. Het doet ons hoogtepunten van afgrijzen bereiken die ons onmenselijk voorkomen. Is dat niet wat je wilde zeggen, Jacques, met je laatste woorden? Op de grond gevallen door de eerste steken van het mes, en terwijl je met je benen je aanvaller wilde wegduwen, heb je gezegd: 'ga weg, satan'; en je herhaalde: 'ga weg, satan'. Zo drukte je je diepe geloof uit dat de mens goed gecreëerd werd, en dat de duivel het perverteert. 'Jezus genas allen die onder de macht van satan waren' zegt het Evangelie.

Dat is  niet om de aanvallers te excuseren, zij die met de duivel werken, maar het gaat erom om met Jezus te bevestigen dat iedere man, iedere vrouw, elke persoon zijn hart kan genaden met uw genade. Wij ontvingen de woorden van jezus die om vandaag kunnen lijken alsof ze onze krachten te boven gaan: 'Wel! Ik zeg u: Heb uw vijanden lief, en bid voor hen die u vervolgen.'

Gij die het diabolisch geweld laat werken, die door de demonische moorddadige verbijstering begint te moorden, laat uw hart, dat door God gemaakt is om lief te hebben, de bovenhand vinden; laat ons denken aan onze mama die ons het leven gaf; bid tot God dat hij u mag verlossen van dit duivels - werk. Wij bidden voor u, wij bidden tot Jezus 'die degenen genas die onder de macht van het kwade waren'.

Roselyne, Chantal, Gérald en uw families, de weg is zwaar. Laat me toe te zeggen dat ik bewondering heb, en velen met mij, voor uw waardigheid. Uw broer, uw nonkel, was een steun. Hij blijft dat zijn. Het hoort mij niet toe om E.H. Jacques tot martelaar te verklaren. Maar hoe kunnen we niet zien hoeveel vruchten zijn offer heeft opgebracht, een met het offer van Jezus dat hij zo trouw vierde in de Eucharistie? De talrijke woorden en gebaren van onze vrienden moslims, zijn een belangrijke stap.

Ik richt me ook tot u, Katholieke gemeenschap. Wij zijn gewond, gevloerd, maar niet verslagen. Ik richt me tot de gedoopten in onze Katholieke Kerk, vooral als jullie niet vaak naar de Kerk komen, en de weg zijn kwijtgeraakt. Met Mgr Georges Pontier, president van de Franse bisschoppenconferentie aan mijn zijde, roep ik u op tot een simpele, een eerste stap, even eenvoudig als het leven van E.H. Jacques Hamel:

Als teken van respect voor E.H. Hamel,
nodig ik jullie uit om in de volgende dagen een kerk te bezoeken,
om te zeggen dat jullie een heilige plaats niet bevuild willen zien,
Om te laten zien dat het geweld niet de overhand zal nemen in jullie hart,
om de genade van God te vragen;
en we nodigen jullie uit om een kaart te branden in die kerk, teken van de verrijzenis, en er even te blijven, en uw hart te openen met wat er ten diepste in speelt; en er te bidden als je kunt, te smeken.
De 15e augustus zou een gepaste dag zijn. De Moeder Gods zal jullie er met zachtheid verwelkomen. Laat ons steeds denken aan onze mama.

God, blijft nooit ongevoelig aan de triestheid van de kinderen die zich tot u keren!

God, volbreng in onze harten wat uw Zoon Jezus erin begonnen is!

God, dank u voor uw zoon Jacques, troost zijn familie en doe tussen ons opstaan, temidden van de jongeren van de WJD, nieuwe profeten opstaan van uw liefde! Amen!

Dominique Lebrun,
Aartsbisschop van Rouen.



dinsdag 2 augustus 2016

Onze God is een God van het leven, niet van de dood. De God waarin wij geloven is geen monster, maar de vriend van mensen. Homelie van Kardinaal Vingt-Trois bij de moord op een priester.

Homelie van kardinaal Vingt-Trois.  H Mis voor de slachtoffers van St-Etienne du Rouvray.
Woensdag 27 juli 2016



 
 
 
 
Jeremia 15,10:16-21; Psalm 58; Matheüs 13,44-46
 
Dames en Heren,
Broeders en Zusters,
 
1. Heer, hebt gij ons verlaten?
 
"Zult ge voor mij een luchtspiegeling zijn, als een onzeker water?" In dit vreselijk moment dat we meemaken, waarom zouden we dan niet de schreeuw van de profeet Jeremia ons eigen maken te midden van de aanvallen waaraan hij ten deel viel? Hoe kunnen we ons niet naar God keren en Hem om rekenschap vragen? Schreeuwen tot God is geen gebrek aan geloof. Neen, integendeel, het is blijven spreken met hem, en hem inroepen op het moment zelf dat de gebeurtenissen ons lijken zijn macht en zijn liefde in twijfel te trekken. Het is ons geloof in hem bevestigen, ons vertrouwen in het liefdevolle gelaat en de barmhartigheid die hij gemanifesteerd heeft in zijn Zoon Jezus Christus.
Zij die zich bekleden met de schijn van religie om hun moorddadig project te maskeren, zij die ons een God van de dood willen aankondigen, een moloch die zich verheugd in de dood van de mens, en die het paradijs belooft aan wie moordt is zijn naam, zij kunnen niet hopen dat de mensheid toegeeft aan hun waanbeeld. De hoop die God schrijft in het hart van de mens heeft een naam, die naam is het leven. De hoop heeft een gelaat, het gelaat van Christus die zijn leven geeft als offer opdat de mens het leven zou hebben, en wel in overvloed. De hoop heeft een project, het project om mensen samen te brengen tot een enig volk, niet door uitroeiing maar door overtuigen en oproep tot vrijheid. Het is die hoop in het hart van de beproeving, die voor steeds voor ons de weg afsluit naar de wanhoop, van de wraak en de dood.
 
Het is die hoop die de dienstbaarheid van E.H. Jacques Hamel inspireerde toen hij de Eucharistie vierde, waarin hij brutaal geëxecuteerd werd. Het is die hoop die de christenen van het Midden-Oosten steunt als ze moeten vluchten van de vervolgen, en die maakt dat ze kiezen om alles te verlaten, liever dat de vluchten voor het geloof. Het is die hoop die woont in het hart van de honderdduizenden jongeren die zich verzamelen rond Paus Franciscus in Krakau. Het is die hoop die ons niet doet toegeven aan de haat, als we zo gegrepen worden door de gebeurtenissen.
 
Die overtuiging dat het menselijk bestaan niet een toeval van de evolutie is die terug leidt tot destructie en dood, leeft in het hart van de mensen wat ze ook geloven of hun religie is. Het is die overtuiging die geschokt werd in St Etienne du Rouvray en het is dankzij die overtuiging dat we kunnen weerstand bieden aan de verlokking van het nihilisme of de smaak van de dood. Het is dank zij die overtuiging dat we niet willen binnentreden in het delirium van complotisme en onze maatschappij laten gangreneren met het virus van de achterdocht.
 
Men maakt geen eenheid onder de mensen door te jagen op de zondebokken. Men draagt niet bij aan de samenhang van de maatschappij en de vitaliteit van de sociale banden door een virtueel universum te creëren van polemieken en verbaal geweld. Ongevoelig, maar reëel eindigt dit virtuele geweld steeds in een reële haat en promoot de destructie als weg naar vooruitgang. Het woorden-gevecht eindigt maar al te vaak in de banalisatie van agressie als manier van relatie. Een gemeenschap van vertrouwen kan maar vooruitgaan door de dialoog waarin verschillende meningen naar elkaar luisteren en elkaar respecteren.
 
2. De schrik alles te verliezen
 
De crisis die onze maatschappij nu doormaakt verplicht ons er onlosmakelijk toe om een nieuwe evaluatie te maken van wat wij nu als de kostbaarste dingen voor ons bestaan vinden. Men spreekt graag over waarden, alsof het een soort talisman is die we absoluut moeten vasthouden. Maar men is heel wat minder standvastig over de inhoud van die waarden, en dat is wat jammer. Voor een goed deel is het afwijzen van onze maatschappij - en haar degradatie naar haat en geweld - gevoed door de achterdocht dat de waarden waarop we steunen vaak ter discussie staan en worden. Om de woorden te nemen van het Evangelie dat we zonet hoorden: welke schat is verborgen in het veld van onze menselijke geschiedenis, welke parel van grote waarde is ons nagelaten? Voor welke waarden zijn we bereidt om alles te verkopen dat we bezitten om die te bereiken of te bewaren? Misschien, te slotte, maken onze agressoren ons wel wakker om het object van onze weerstand te herkennen?
 
Als onze maatschappij verstoken wordt van een gezamenlijk project, dat het waardig is om de gemeenschappelijke energie te mobiliseren en persoonlijke opofferingen kan motiveren om een zaak te dienen en ieder van zijn persoonlijke voordelen los te weken, dan wordt die maatschappij een consortium van persoonlijke belangen waarin iedere factie probeert haar eigen smaken en ambities op te leggen. En dan, ongeluk voor hen die geen macht hebben, zonder achterwegen, zonder pressiegroepen! Als ze niet kunnen schaden, kunnen ze niet winnen want ze kunnen hun miserie nooit laten horen. De hebzucht en de angst groeperen zich om privileges en zekerheden te verdedigen en te doen toenemen, tot welke prijs ook.
 
Is het echt nodig om vandaag de lijst van onze collectieve angsten boven te halen? Als we ons daar niet aan durven wagen, als we niet enkele durven opnoemen dan laat dat misschien wat licht schijnen over de tijd waarin we leven. Nooit eerder in de geschiedenis van de mensheid hebben we waarschijnlijk zo in overvloed geleefd, met zoveel gemakken om te leven, met zoveel zekerheid, als vandaag in Frankrijk. De ouderen onder ons moeten niet zo heel erg in hun geheugen tasten om herinneringen boven te halen van de ongemakken van het leven en miserie, éen generatie teruggaan volstaat al. Zoveel overvloed aan goederen die verdeeld worden, zelfs al is die verdeling niet altijd gelijk, zoveel mogelijkheden om te leven beletten ons niet om ons aan de angst over te geven. Is het omdat we zoveel kunnen verliezen dat we zoveel schrik hebben?
 
Dat atoombom, de ozonlaag, de klimaatopwarming, de vervuilde gewassen, kanker, aids, de onzekerheid over de pensioenen in de toekomst, de opvang van de ouderen in het laatste jaren, de economie die onderworpen is aan het financiële spel, de kans op werkloosheid, de instabiliteit van de families, de schrik voor een niet-conforme baby, de schrik van een kind te laten geboren worden, de schrik om onze jeugd niet te kunnen integreren, de verspreiding van het gebruik van drugs, de stijging van het sociale geweld dat vernielt, brand sticht, overvalt en verkracht, de blinde moordenaars met hun auto ... Ik ga stoppen want u kan dat heel goed aanvullen en uw eigen vrees erbij schrijven. Hoe kunnen normale mannen en vrouwen nog overeind blijven zonder ten onder te gaan aan deze lijst verschrikkingen? Een lijst waarvan iedere dag ons onze dosis geeft. Een lijst van verschrikkingen door de media die echte campagnes van vrees aanrichten waarbij de angsten voor de hel van predikers uit de vorige eeuw ons voorkomen als verhaaltjes voor onschuldige kinderen.
 
Moeten we ons verwonderen dat in onze tijd zich een syndroom van de bunker manifesteert? een anti-atoom bunker voor de allerrijksten, een bunker van sparren voor de armen, een bunker van sloten, van verzekeringen, een beroep op de publieke veiligheid tot elke prijs, jacht op de verantwoordelijken van de kleinste dysfuncties, kortom alles om ons op te sluiten. We zijn ervan overtuigd dat waar de versterkte steden en de fort-kastelen gefaald hebben, wij wel zullen slagen. We zullen de lust en de verkrachtingen tegenhouden, en dat de armen onze goederen stelen, we zullen tegenhouden dat de volkeren der aarde naar ons komen; Bescherming van de muren, bescherming van de grenzen, bescherming van de stilte. Vooral de ander niet hinderen, de conflicten uit de weg gaan, de agressiviteit, laat staan het geweld, door ongepaste voorstellen of simpelweg door een mening die niet overeenkomt met het beeld dat men ons door een 'pensée unique' wil opdringen.
Stilte van ouders voor hun kinderen en die niet meer de algemene waarden durven doorgeven. Stilte van de elites over de aberraties op de moraal en de legalisatie van afwijkingen. Stilde door ongeldige stemmen. Stilte op het werk, stilte in het huis, stilte in de stad! Wat goed doet het te spreken? De verschillende angsten bouwen een gezamenlijke angst, en de angst sluit op. Ze doet steeds meer verstoppen en verstoppen.
 
Het is op die latente onrust dat zich nu de blinde aanslagen komen bijvoegen als bedreiging. Waar zullen we kracht vinden om die uitdagingen aan te pakken, tenzij als we steunen op de hoop? En voor ons die geloven in de God van Jezus Christus, is de hoop het vertrouwen op het woord van God zoals de profeet het heeft ontvangen en doorgegeven: 'Ze zullen u bevechten, maar ze kunnen niets tegen u, want ik ben met u om u te redden en te helpen. Ik zal u verlossen uit de handen van de ongerechtigen, ik zal u bevrijden uit de greep van de machtigen.'
 
Mijn vesting, is God, de God van mijn liefde.
 
Amen!
 
Kardinaal André Vingt-Trois
Aartsbisschop van Parijs 
 
 
werkvertaling 2-8-2016
 

zondag 31 juli 2016

Donderdag 4 augustus: eerste donderdag: Aanbidding van 15 tot 16 uur.


Iedere eerste donderdag is er aanbidding in de St Quintinuskathedraal van 15 tot 16 uur.



Het H Sacrament in de Kroningsprocessie in Tongeren 2016

donderdag 28 juli 2016

Schoonheid zal de wereld redden: Maak van communicatie een kunst

Fragment uit het boek van 'mediapriester Roderick Vonhögen' : Avonturen in de wereld van film, games en nieuwe media:




Een brug hoeft niet alleen functioneel te zijn, maar mag ook mooi zijn. De Erasmusbrug in Rotterdam, de Tower Bridge in Londen en de Engelenbrug in Rome zijn prachtige bouwwerken waarvan elke toerist een foto maakt. De meest indrukwekkende bouwwerken op onze planeet zijn allemaal ontstaan uit een samenspel van architecten en kunstenaars. Idealiter is het met communicatie net zo. Het is niet alleen een functioneel proces. Communicatie mag ook tot de verbeelding spreken, verwonderen, mooi verzorgd zijn en iets uitstralen. En al helemaal als het gaat om religieuze communicatie. Het gaat mis als er alleen maar wordt gekeken vaar de inhoud.

Ik herinner mij een discussie aan tafel tijdens de priesteropleiding. We wilden graag mooie folders over der roeping tot het priesterschap om uit te delen op een jongerendag. Maar het mocht niet, het was te duur. "Je denkt toch niet dat een kleurenfolder iemand gaat overtuigen om priester te worden?" was het argument. "Dat is alleen maar verpakking. Het gaat om de inhoud". En precies in die houding zit het probleem. Wat waardevol is, verpak je in iets moois. Je serveert kaviaar niet in een plastic bakje met een geel frietvorkje. En de Mona Lisa hangt ook niet in een plastic lijst van IKEA. En toch zie je het overal gebeuren: foeilijke en achterhaalde kerkelijke websites, dodelijk saai vormgegeven pastorale brieven, goedbedoelde flodderige blaadjes of tenenkrommende kerkmuziek.

Waar is de schoonheid van de kathedralen? De zorg waarmee kerkmuziek werd gecomponeerd en uitgevoerd? De met de hand versierde Bijbelteksten en de prachtige glas-in-loodramen en beelden van de generaties voor ons? Gelukkig zijn er ook voorbeelden hoe het wèl kan, maar er is nog een hoop werk aan de winkel.

woensdag 27 juli 2016

Mgr De Kesel ... Primaat van België, Aartsbisschop van de Katholieke Kerk, die zetelt op de troon van de H. martelaar Rombout.

Interview op radio1

Hoe groot is de dreiging volgens u voor de Katholieke kerk, mgr De Kesel?

[op fluisterstemmeke] Enfin, ik durf het bijna niet denken dat dat het begin zou zijn van een aantal andere aanslagen. Ik weet het niet. Euh, Het zijn zaken die we gewoonweg niet overzien. Ik kan dat niet. Euh. Het zijn zaken die we gewoonweg niet overzien. Ik kan dat niet. Ook wat in Nice gebeurd is, wie kon dat uitdenken om dat te doen, eh? U moet ... En ook dit nu, hm, het is allemaal onuitgegeven, ik weet niet wat het in de toekomst wordt. Ik hoop van niet en wat is de bedoeling achter zo'n daden. Is het werkelijk om onze samenleving hier zo te destabiliseren? Euh. Zo'n chaos te creëren, zo'n angsten. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het wat de toekomst betreft eigenlijk niet zo heel goed zie en ook niet aan een bepaald scenario durf denken.

Hm, moeten er volgens u maatregelen genomen worden om de kerken te beschermen?

Jaja, we zouden moeten kunnen nagaan of we iets zouden moeten kunnen doen. Maar als het geweld zo onvoorspelbaar, zo arbitrair is, wat kun je daartegen doen. Ja de metro van Maelbeek, ja die is nu terug open. We kunnen toch niet afsluiten. We kunnen toch niet alle kerken sluiten? Ik denk dat het geweld en de actie van die aard is dat het heel moeilijk is om te zorgen dat het niet meer kan gebeuren, he. Het is te arbitrair, he. Het is te onvoorspelbaar.

En je kan niet bij elke kerk een bewakingsagent zetten natuurlijk.

Ja er zijn grenzen, he; aan onze mogelijkheden ook

Dit dreigt natuurlijk ook de ene religie tegen de andere te worden, he. Dat je daarmee gaat zitten, dat dat de perceptie is.

Ja maar ik hoorde zeggen. de bisschop van Rouen zei mij ook dat de priester een goede bekende was ook bij de vele imans in de omtrek daar, he. De parochianen in de streek ook, he, de condoleances, de betuigingen van medeleven komen daar aan van de zijde van imans. Dus het was een iemand die ook zeker interreligieus geïnspireerd was. Het was niet iemand die aanzette tot verdeeldheid, niet he. Ook hier op de wereldjongerendagen is dat de boodschap die wij voortdurend uitzenden dat dat de enige toekomst is voor ons, dat we samenleven in broederlijkheid, he, en respect voor de ander.

Hm U bent daar inderdaad nu op de wereldjongerendagen in Krakau. Hoe wordt daar gereageerd?

Ha, natuurlijk met afschuw, he. He we zijn hier natuurlijk .. Wat hier gebeurd, Krakau. Dat is iets heel moois, he. Ja dat is juist de broederlijkheid, waarover ik het daarstraks had,  he. De mensen komen hier van overal. Van alle continenten: van Afrika, Azië, Amerika, zelfs van Australië, Europa, Oost-Europa. Zoveel jongeren samen en die maar ... Voortdurend hoort ge hier de boodschap, ja, dat het iets anders is om het leven met elkaar te delen, ook in de verscheidenheid. Ik vind het heel mooie dagen. Wat hier gevierd wordt is de broederlijkheid, de fraterniteit, en ook het gebed samen, wat kunnen we anders doen, he?

Ja, precies u roept nu op tot broederlijkheid en u zegt 'ja, we moeten samenleven' en dat is inderdaad de boodschap die u wil uitstralen. Die aanslagen, die willekeurige aanslagen zoals u ze zelf noemt, zijn natuurlijk zo driest, zo rauw dat je daar weinig mee kan doen met die boodschap van broederlijkheid en samenleven, he.

Tja, dat weet ik niet. Natuurlijk, de broederlijkheid dient ook niet om al deze zaken goed te praten, he. Maar ik denk wel dat dergelijke arbitraire gewelddaden. Ik weet niet of dat de islam en de christenen bij elkaar drijft, he. Het zijn dergelijke zaken die voor ieder weldenkend mens ons bij elkaar brengt, he. Om samen te zeggen: dat niet, he. Dat niet meer, he. Dat kan niet, he. De wereld kan zo niet verder evolueren, he.

Maar dat is inderdaad het risico dat er verdeeldheid komt, en dat er een wig gedreven wordt tussen religies; tussen Katholieken en niet-katholieken, tussen moslims en niet-moslims.

Als dat de bedoeling is, he, dan moeten we ons daar zeker tegen verzetten. Als dat de bedoeling is van de destabilisering van de samenleving, dan is het onze taak van elkaar te zoeken, he. En elkaar de hand te reiken. Dat is de enige mogelijke weg, he.

U zit straks in Krakau een misviering voor met belgische jongeren. Welke boodschap gaat u hen daar dan precies meegegeven?
Awel hetzelfde, he. Dat ik nu gezegd heb. Da's die boodschap, ja. Ook spreek ik tegen, he, die mentaliteit 'ik trek het me allemaal niet aan. Ik heb mijn eigen leven en voor de rest, euh, interesseert het mij niet meer. De onverschilligheid, he, ook de hele uitdaging waarvoor de wereld staat. Het is allemaal onze zaak, he.



'Ik moet eerlijk zeggen dat wat de toekomst betreft ik het eigenlijk niet zo heel goed zie'