zaterdag 26 juli 2014

Heb geen schrik, kleine kudde ...

Mededeling van de Chaldeeuwse Patriach van Mosul:

Ik zal mijn mededeling beginnen met het Woord van Christus, vermits het Zijn Woord is dat bron van kracht en redding is voor ons, de armen van deze verloren wereld: "Wees niet bang, kleine kudde" (Lucas 12:32).

Onze huidige smart is verbonden met ons christen-zijn en het mysterie van ons Pasen. Ons lijden, als het verenigd wordt met het lijden van onze Redder Jezus, de 'Man van Smarten', zal uiteindelijk een zegen worden en heil voor ons en voor anderen. En onze huidige uitdagingen zullen geconfronteerd worden met meer geloof, hoop en gebed en solidariteit en wijsheid. Wees moedig tegenover wat je moet trotseren, wees niet bang: jullie hebben diepe wortels in Irak, geef niet op uit frustratie of wanhoop, vertrouw dat 'al wie het zwaard trekt, zal vergaan door het zwaard' (Mattheüs 26:52) en het kwade blijft niet duren! Jullie zijn de kleine mosterdzaad, de Heer zal jullie niet laten vergaan. Hij is met jullie vandaag, morgen en overmorgen, altijd. 

Wij zijn jullie herders en, met onze volledige verantwoordelijkheid voor jullie, zullen we met jullie blijven tot het einde, en we zullen jullie niet verlaten, wat het offer ook mag zijn. Ik herhaal; vrees niet; wees sterk zoals jullie geloof en jullie hoop en liefde. We danken God voor jullie veiligheid, want, wat er ook mag gebeuren, jullie leven heeft geen prijs.

Gods' zegen is met U.

Patriarch Louis Raphaël I Sako
Patriarch van Babylon
20 juli 2014

---


---

Zie ook : http://www.kerkinnood.be/NL/Nieuws/dringende_oproep_sako/default.aspx

---
Het kalifaat doet de tombe van de profeet Jonas ontploffen.
De Jihadisten van de islamitische staat in Irak zijn bezig al het niet-mohammedaanse patrimonium te vernietigen. Donderdag hebben ze in Mossul de moskee opgeblazen die de tombe van de profeet Jonas bewaarde. De moskee was gebouwd op een archeologische site van de VIIIste eeuw voor Christus. Vandaag blijven er enkel wat brokstenen over.

----

En de Vlaamse kerk slaapt verder

vrijdag 25 juli 2014

Aanbidding Sacrament van Mirakel 2014

Enkele tientallen mensen trotseerden de warmte deze middag om de aanbidding van 14 tot 17 uur bij te wonen bij de herdenking van het het Mirakel van Viversel. Met speciaal dank aan hen die zelfs vanuit Amsterdam kwamen om mee te bidden. Dank ook aan E.H. Jan Philippe voor zijn leiding.
Enkele panelen met uitleg over 750 jaar Sacramentsdag flankeerden het tabernakel van het Sacrament van Mirakel.









donderdag 24 juli 2014

Bidden voor de Martelaren in het Midden-Oosten

Op enkele plaatsen in de wereld wordt vandaag gebeden voor de martelaren in heel het midden-oosten: de christenen in Syrië, Irak, Iran en andere landen van het midden-oosten die door de mohammedanen worden achtervolgd, vernederd, bestolen, afgeperst, en vermoord.

Hoewel de Kerk erkent dat niet-christelijke religies 'sporen van wat waar en heilig' is, kunnen bevatten (Dominus Jesus 3), betekent dit niet dat dat afbreuk doet aan het feit dat enkel in de Katholieke Kerk de definitieve en volledige openbaring van God te vinden is. Want alleen Christus is de Middelaar en de weg naar het heil, en in de Kerk -die Zijn lichaam is - komt Hij onder ons tegenwoordig. Met de komst van Jezus Christus, de Verlosser, heeft God de Kerk, die door Hem was gesticht, middel voor het heil van alle mensen doen zijn. Deze geloofswaarheid neemt niets weg van het feit dat de Kerk de godsdiensten van de wereld beziet met oprechte eerbied, maar sluit tegelijkertijd radicaal de mentaliteit van indifferentisme uit, die "doordrongen is van een religieus relativisme, dat leidt tot de mening dat 'de ene religie even veel waard is als de andere'". (Dominus Jesus 22).

In de wetenschap van die waarheid worden we geconfronteerd met een wereld waarin we in tal van landen zien dat de christenen vervolgd worden. Naast het Midden-Oosten, ook in Nigeria, Ethiopië, Indonesië, Kenia, Pakistan, ... Kortom in alle landen waar het christendom de islam (de religie van de vrede??) ontmoet. Zoals Paus Benedictus XVI uitlegde in zijn beroemde Regenburgse lezing is  het gebruik van geweld om te bekeren ten diepste onredelijk. En kan men een religie die haar geloof met het zwaard verspreid alleen maar ten stelligste afwijzen. De vraag is dan ook of een dergelijk religie in Europese landen het verdient om staatsgodsdienst te worden en gesubsidieerd te worden?

Ons gebed is dus niet alleen nodig voor hen die zuchten en lijden onder de mohammedaanse heersers, maar allicht nog veel meer nodig voor de bekering tot het christendom van allen die de islam aanhangen. Vandaag echter bedreigen 'relativistische theorieën' de missionaire verkondiging van de Kerk (Dominus Jesus 4). En dus is gebed voor onze zwakke christelijke gemeenschappen in Europa misschien nog het meest nodig...




Uit het Katholiek nieuwblad: zie katholieknieuwsblad.nl :

De Islamitische Staat in Irak en de Levant (ISIL) heeft de kruisen van dertig kerken en kloosters in Mosoel verwijderd en van de Syrisch-orthodoxe kathedraal een moskee gemaakt, volgens het Assyrisch Internationaal Persbureau.
ISIL, ook wel als ISIS of IS aangeduid, heeft in juni Iraks tweede stad, een centrum van christendom, ingenomen en vervolgens alle christenen bevolen te vertrekken, een ongespecificeerde belasting te betalen of zich te 'bekeren' tot de islam. De jihadistische terroristen beheersen nu veertig procent van Irak en dertig procent van Syrië.

Op de website van de custodia van het heilig land: zie custodia.org:

Syrië: Franciscaans klooster in Yacubiyah geraakt door bom.
Op de avond van zondag 20 juli, werd het franciscaanse klooster van Yacubiyah, een dorpje niet zo ver van de Turkse grens in de Orontes vallei in noord-west Syrië geraakt door een bom. Het gebouw dat eigendom is van de Minderbroeders van de Custodia van het Heilig Land is ernstig beschadigd. Gelukkig zijn er geen doden. Mgr Pizzaballa, Custos van het Heilig Land, liet meedelen dat E.P. Dhiya Azziz die in het klooster was toen de bom insloeg ongedeerd was op enkele builen op het hoofd na. "Gelukkig was de broeder niet in zijn eigen kamer toen de bom insloeg, want die is volledig verwoest," zie Mgr Pizzaballa, waarna hij opnieuw opriep om te bidden voor vrede voor Syrië en het Midden Oosten.

Ondanks de schade die de oorlog in Syrië veroorzaakt, blijven kleine gebaren van solidariteit en broederschap tussen gelovigen van verschillende gemeenschappen gebeuren. Er zijn niet weinig getuigen, zoals dat van Feras Lufti, een Syrische broeder van de Custodie van het Heilig Land, momenteel in Damascus. "Mensen moeten soms uren aanschuiven om hun bakken met water te vullen om te drinken en te wassen. Gelukkig hebben we bronnen in onze kloosters, en kunnen we water uitdelen aan iedereen, christen en moslim, zonder onderscheid. Op een dag toen we klaar waren met water te putten, kwam een oudere persoon vragen om meer water. Hij was een moslim. Hij kwam, ondanks heel wat moeite gezien zijn leeftijd, niet voor hemzelf, maar voor zijn buur, een christen die erg ziek was."

E.P. Feras Lufti verhaalt nog een voorbeeld. "Een andere keer, was ik hier in de hoofdstad, bij een het huis van een christelijke dame, die een dag eerder overleden was. Haar familie en vrienden lieten me halen om met hen te bidden. Na het gebed, toen ik wilde gaan, hield een man me tegen. Van de manier waarmee hij sprak, begreep ik meteen dat hij een moslim was; Hij was erg emotioneel en weende. Hij zegde me dat hij had gebeden voor de ziel van de overledene met twee souras van de koran en vroeg me of God zijn gebed zou aannemen voor deze goede ziel. Ik vroeg hem, "waarom bad je voor haar?" Hij vertelde dat de overledene had gezorgd voor zijn kleinkinderen en hen had te eten gegeven. Het bleek dat de dochters van deze man, weduwen door de oorlog, vluchtelingen waren in Damascus en geen plaats hadden gevonden om te leven tenzij in de christelijke kwartieren. Daar vonden ze een solidariteit tussen vrouwen zoals ze niet verwacht hadden. Later zag ik hem in de kerk, samen met zijn twee dochters."


Observatoire de la christianophobie:

Wat zeggen dan de gematigde moslims? Dat vroeg kardinaal Bechara Boutros Raï, maronitische patriarch van Antiochië en heel de Oriënt zich af in een preek: 'we hebben nog geen enkele veroordeling van het geweld door hen gehoord.' ...


---

Het is voorbij: genocide voltooid.

Deze avond zijn onze broeders de Syrische katholieken en de Chaldeese katholieken, die bidden in de taal van onze Heer Jezus Christus, en al de andere christenen verdreven uit Mosul. Alle publieke tekenen zijn uitgewist. De zetel van de Syrisch-katholieke archiparchie van Mosul werd volledig afgebrand door de terroristische 'Islamitische Staat' op 18 juli 2014. Na tweeduizend jaar is het gedaan.

---

Kardinaal Barbarin, aartsbisschop van Lyon, in de Figaro:

Woorden zijn ontoereikend voor de tragedie van de christenen in de Oriënt. De verschillende boodschappen die ons vanuit Irak bereiken getuigen van de chaos en de angst bij onze broeders. Op 24 juni kreeg ik de oproep van de Patriarch van de Chaldeeërs, Louis-Raphaël I Sako die ik in maart in Lyon mocht ontmoeten. Hij was is synode met 20 bisschoppen uit de regio. Hij vertelde me dat de situatie schrikbarend was, maar dat nog veel verschrikkelijkere bedreigingen eraan stonden te komen. De uitroeiing van de religieuze minderheden is helaas geen collaterale schade van de stomme strategie van de moordenaars: het is hun uiteindelijke doel.
In Frankrijk moeten we toegeven dat de situatie van de christenen van Irak niet bepaald grote emoties te weeg brengt. Hoe kunnen we verklaren dat in onze parochies er zo weinig zorgen wordt gemaakt voor de broeders in de Oriënt? Allicht zijn er verschillende verklaringen. De pers weerspiegelt de gewetens van ons land: de christenen daar worden beschouwd als een buitenlands probleem. Er is allicht ook een deel fatalisme: de regio is al zo lang onder dreiging van moordpartijen, dat we ons aan het onaanvaardbare hebben aangepast.
Het feit dat hier in het westen religies officieel worden gerespecteerd maar ook vaak worden verdacht gemaakt, draagt allicht ook niet bij ten goede. De situatie van de vervolgde christenen in de wereld veroorzaakt bij onze politici over het algemeen wat beleefd medeleven, te laat, en zonder effecten. Asia Bibi zit al voor het vierde jaar in preventieve gevangenschap in een pakistaanse gevangenis zonder dat de wereld erop reageert; Meriam Yahia Ibrahim ishag is bevallen in een soudanese gevangenis, geketend terwijl ze haar kind moest voeden. Ook daar ontbreekt het aan duidelijke Franse stemmen om zich duidelijk, krachtig en beslist te verzetten.
De gemeenschappelijke reflex van een groep doet ons op te komen voor onze leden. Dat christenen verplicht zijn om ieder mens lief te hebben zonder onderscheid van ras, cultuur of geloof is een eis die rechtstreeks uit het Evangelie komt. Maar; dat mag ons niet de ogen doen sluiten voor de misdaden van onze naaste broeders. 
In 1794 had een van de grootste moorden op priesters plaats in onze geschiedenis in Rochefort. 829 priesters werden er naartoe gebracht door het Comité de Salut public; van de 829 zullen maar 274 het overleven: ze zwoeren nooit te praten over de verschrikking die ze hadden meegemaakt, opdat Frankrijk zich zou kunnen herstellen. Vandaag is de stad Qaraqosh, in de vlakte van Ninive, de grootste christelijke stad van Irak geworden, door de toestroom van vluchtelingen. Horen we de schreeuw die ervan opstijgt? Die komt van het vluchtelingenkamp. Qaraqosh is niet als Rochefort, vermits het moorden voortduurt. Daarom kunnen we niet stil blijven.
De Patriarch vertelde me dat een deel van het land een burgeroorlog wil die de onschuldigen uitmoordt. Als de internationale gemeenschap maar een oplossing zou kunnen vinden ... Maar laat ons niet wachten om de staten en hun diplomatie. Laat ons reageren, zoals de Paus ons heeft gevraagd.
Toen St Johannes Paulus II mij in het college van kardinalen opnam drukte hij erop dat het scharlakenrood van de kardinalen wijst op het bloed van de martelaren. Daarom wil ik de christenen hier vandaag een krachtig gebed vragen voor onze broeders in het Midden Oosten. Ik nodig hen uit om bewust te zijn van dat broederschap dat ons linkt over de kilometers en over de eeuwen. Ik herhaal de woorden van de Patriarch: "Wat we het meeste missen, dat is uw nabijheid, uw solidariteit. We willen de zekerheid hebben dat we niet vergeten zijn!"
Ik stel voor de organisaties te steunen die in de vlakte van Ninive aan het werk zijn. Ik smeek de christenen hier om te hulp te komen, en al degenen van goede wil die werken in de sectoren van gezondheid, scholing, voeding voor noodhulp voor de overlevenden. Ik wil een jumelage tussen ons bisdom en een van hen die zo noodlijdend zijn beginnen. Ik stel voor dat een deel van de opbrengsten van onze parochies gedurende dit jaar wordt geschonken aan onze broeders in Irak. Ik vraag alle christenen wakker te blijven en te waken over hun broeders.
Dat de erfgenamen van St Pothin broeders mogen worden met die van St Thomas, apostel van de Oriënt. Zoals paus Franciscus heeft gezegd, wij worden gevraagd voor een oecumene van het bloed: dit zijn geen katholieken, protestanten of orthodoxen die men vermoordt: dit zijn christenen. Het valt trouwens te vrezen dat de vervolgingen ook niet zullen stoppen bij de christenen. De stad Qaraqosh moet een sanctuarium worden voor allen die er hun toevlucht zoeken, een haven van vrede voor de burgers, van alle gezindten.
Want er worden mensen vermoord, in de stilte, tussen het gejuich van de voetbalstadia van Brazilië door.
De Patriarch heeft me gezegd: "we houden goede moed, maar u weet, de hoop is kwetsbaar". En als hun hoop ook in onze handen ligt? Paus Franciscus herhaalt het ons: "Er worden zoveel christenen vervolgd voor hun geloof! Jezus is met hen. Wij ook." Wij ook!.

---

En de Vlaamse Kerk, zij sliep verder ... (hoewel ze net ontdekt heeft dat de kennis van de kerkelijke leer zwak is in haar enquête voor de synode over de familie: Waaw, wat een verrassing; Zouden we daar nu ook iets aan moeten gaan doen? Misschien kan het christen forum nog eens een avond organiseren over Zen-yoga?)





[de auteur is leek, en zijn mening is niet noodzakelijk die van heel de broederschap]

maandag 21 juli 2014

25 juli 2014: Sacrament van Mirakel van Hasselt

Het Heilig Sacrament van Mirakel 1317 - 2014

Het is de augustijner pater Mathias Pauli die ons een gedrukte versie bezorgt van de feiten die gebeurden op 25 juli 1317, in het dorp Viversel. Een kapelaan werd geroepen naar het sterfbed van een parochiaan, en brengt het H. Sacrament (het viaticum) mee in een pyxis. Deze pyxis wordt achtergelaten op een tafeltje en niet meteen naar het sterfbed meegenomen. Terwijl de priester de biecht hoort, raken onzuivere en ongewijde handen de pyxis aan en onteren de H. hosties. Wanneer de priester terugkomt om het H Sacrament te halen, merkt hij dat het gebloed heeft.

In de volgende dagen wordt deze miraculeuze Hostie van Viversel naar Lummen en vandaar op 1 augustus 1317 naar de abdij van Herkenrode gebracht. Gedurende deze tocht knielen schapen en paarden neer voor het H Sacrament, de klokken van de abdijkerk beginnen automatisch te luiden bij aankomst, een waanzinnige vrouw in de kerk wordt spontaan genezen, en bij aankomst draait de priester zich in het midden van de H Mis om en knielt voor de kapelaan die het Sacrament van Mirakel meebrengt. De Hostie toont de beeltenis van een jonge man met een kroon.

Basiliek van Hasselt, De priester draait zich plots om tijdens de H. Mis, als het Sacrament van Mirakel de kerk wordt binnengebracht.


Tot zover een samenvatting van de tekst van E.P. Mathias Pauli uit 1620 (1). Nu wat heeft dit te doen met een Sacramentsbroederschap in Hasselt bijna zeven eeuwen later? Op zich is er niets in onze statuten (niet in de laatste goedgekeurde versie van 1986, maar ook niet in vorige versies) dat onze broederschap linkt met deze gebeurtenis. Nu we niet veraf zijn van de 700ste verjaardag van deze gebeurtenis, is de vraag of we hieraan dan ook nog aandacht moeten besteden, of dat we dit als ‘folkloristische gebeurtenis’ moeten afdoen die losstaat van ons hedendaagse geloof in de werkelijke aanwezigheid van Christus in de Eucharistie.

Een van de eerste opmerkingen moet gemaakt worden dat paus Benedictus XVI ons erop drukt dat “wat voor vorige generaties heilig was, blijft heilig en groots voor ons en het kan niet plots geheel verboden worden of zelfs beschouwd worden als schadelijk. Het is voor allen goed om de rijkdommen die zich ontwikkeld hebben in het geloof en gebed van de Kerk te bewaren en er hun juiste plaats aan te geven.”(2) Met andere woorden: de katholieke gemeenschap van Hasselt kan niet zomaar voorbij gaan aan deze verjaardag die zij in vroegere eeuwen (en tot diep in de 20ste eeuw) met grote vreugde en diepe devotie heeft gevierd. Hoe dan ook moet ze haar vorige generaties een (eigentijds) antwoord formuleren.

Bovendien zijn er voor onze broederschap wel degelijk elementen in deze geschiedenis die het reflecteren waard zijn, en ons naar de kern brengen van onze bestaansreden: namelijk de katholieke gemeenschap versterken in haar geloof in de Eucharistie. Dat daaraan nood bestaat zal niemand ontkennen. Het feit dat oktober vorig jaar iemand in een Katholieke kerk van ons dekenaat werd gevierd die uitdrukkelijk de aanwezigheid van Christus in de Eucharistie ontkent (Huub Oosterhuis), en het zelfs een perverse poging van de Katholieke Kerk noemt alsof ons geloof een soort bedrogpoging zou zijn van een machtig groepje (religie is opium voor het volk?), laat zien hoezeer dit geloof bedreigd is.

Maar om terug te keren op de feiten van 1317: ze laten een heel mooi beeld zien van de diepe verering die men had voor de H Hostie. Het typeren van ‘ongewijde’ handen, duidt ons erop dat in die periode het aanraken van een H Hostie door leken, absoluut geen normale zaak was. En dat brengt ons terug tot de discussie die vandaag in de Kerk bestaat, of het niet beter zou zijn om terug te keren tot de communie op de tong. Met als absolute reden daartoe dat het de devotie tot de H Eucharistie doet vergroten, allicht de diepe zorg van iedere priester van ons bisdom vandaag.

Tegenwoordig heeft men allerlei ‘kritisch-historische’ redenen die ons geloof in mirakels en het buitengewone moeten doen wankelen; iedereen wordt vandaag geleerd dat het spreiden van de zee door Mozes moet gezien worden als een toevallige getijdenwerking. Iets analoog is evenzeer aan de hand met Eucharistische Mirakels. Hoewel ze niet zeldzaam zijn doorheen de geschiedenis en op verschillende plaatsen in de wereld (Brussel, Amsterdam, Breda, Middelburg, Boxtel, …), worden allerlei ‘technische’ verklaringen gezocht; Bijvoorbeeld wordt gewezen op het bestaan van schimmelziekten op brood, die rood kunnen uitslaan (micrococcus prodigiosus). Geenzins moeten we afdoen aan het feit dat mirakels best kritisch en wetenschappelijk kunnen onderzocht worden. Toch wijzigt dat niet ons respect voor zeven eeuwen aan bijzondere Eucharistische devotie in onze eigen katholieke gemeenschap.

Hoewel ons geloof zeker niet valt of staat met de echtheid van een of ander mirakel, geloven we wel dat ze kùnnen plaatsvinden; God is immers steeds in onze geschiedenis aanwezig.
Het mirakel van Viversel staat ook niet op zich alleen, evengoed zijn er de mirakels die gebeurden bij het transport van de H Hostie naar Herkenrode toe, en al die gebeurtenissen die opgesomd worden door Mathias Pauli, die in de eeuwen erna gebeurd zijn. In een eeuw als de onze, waarin er geen plaats meer wordt gemaakt voor het sacrale, kan het ook niet verwonderen dat mirakels niet meer opgemerkt worden in ons deel van de wereld.

Heel mooi is trouwens in de beschrijving dat zowel het materiële (de klok), als het immateriële (de waanzinnige vrouw), de natuur (schapen en paarden) als de mens (de knielende priester) als het ware dit mirakel onderstrepen. Heel de kosmos brengt eer aan God in Zijn Eucharistische gedaante. Net zoals het schilderij in de kathedraal waarbij al de continenten eer brengen aan het Heilig Sacrament. 

Dat dit werd opgeschreven en op grotere schaal verspreid op het moment van de contrareformatie, mag ons natuurlijk niet verwonderen. Juist in die tijd werd het belangrijk om het onderscheid met de protestanten die niet meer geloofden in de werkelijke aanwezigheid van Christus in de Eucharistie (wat eerst een afkeer was voor aflaten en decadentie, werd al snel ongeloof en liberalisme) zo veel mogelijk te onderstrepen.

Is het voor een broederschap als de onze dus niet evenzeer belangrijk om dit te onderstrepen in een tijd waar zelfs binnen de Katholieke Kerk een fractie schijnt te ontstaan die dit belangrijke punt van ons geloof ontkent? Juist in deze tijd is het net als in de contrareformatie, ook in deze nieuwe-evangelisatie-tijd van primordiaal belang om ons diep geloof in de Eucharistie te vernieuwen en ook met manifestaties als de viering van dit Eucharistische mirakel te onderstrepen.

Tegelijkertijd is het voor ons veel duidelijker wat dit verlies van het geloof in de Eucharistie kan betekenen, duidelijker dan 500 jaar geleden. We zien wat het ontkennen van de Eucharistie in enkele eeuwen kan aanrichten met het geloof in de protestantse en anglicaanse gemeenschappen: uiteindelijk een christelijke gemeenschap waar Christus zachtjes maar zeker wordt weggestemd, onder de goedkeurende blik van een liberale geseculariseerde maatschappij.

Er zijn dus redenen te over om het Sacrament van Mirakel met vreugde en respect te vieren, en het een bevestiging te laten zijn van ons eigentijdse geloof in de Eucharistie. Meer nog, als we willen hopen op de nieuwe evangelisatie in Hasselt, dan begint die bij gebed en aanbidding.

Iedereen is welkom op de aanbidding op 25 juli 2014 in de H. Kruiskapel van de Kathedraal van 14 tot 17 uur.

[de auteur is leek, en zijn mening is niet noodzakelijk die van heel de broederschap]

(1). Mathias Pauli, Vier Historiën van het H Sacrament van Mirakel, 1620. Er ligt een exemplaar in de provinciale bibliotheek van Hasselt en in het Stadsmus.
(2). Benedictus XVI; begeleidende brief aan de bisschoppen bij de publicatie van het motu propio Summorum Pontificum, 7 juli 2007, nr 7.


zaterdag 19 juli 2014

Aanbiddingsuur, inleiding door pastoor J. Smith


Inleiding over de Aanbidding door pastoor Jeroen Smith, gehouden in Nijmegen in 2014. Ook te vinden op de website van de Lodewijkparochie in Leiden.

vrijdag 18 juli 2014

Nederland 2: Sacramentsprocessie basiliek Meerssen, 20 Juli

Deze uitzending is te zien op 20 juli 2014 om 10:10 uur op Nederland 2.
En daarna op rkk.nl

Sacramentsprocessie
Het is een jaarlijkse traditie die dorp en kerk met elkaar verbindt. Het is een ritueel dat het hoogtepunt vormt van een octaaf rond het feest van het heilig sacrament in het Limburgse Meerssen. Want dat octaaf begint op woensdagavond 18 juni met een plechtig lof en duurt tot donderdag 26 juni. Het thema van dit jaar kan niet anders zijn dan het jubileum van 750 jaar Sacramentsdag.
Meerssen
En deze devotie heeft al zo veel eeuwen een betekenisvolle uitstraling in Meerssen dat de paus in 1938 de kerk tot basiliek heeft verheven. En deze eretitel komt de prachtige kerk ook toe want het pittoreske dorpsplein wordt beheerst door dit machtige gebouw.
Wie Meerssen zegt, bedoelt sacramentsbasiliek. Wie sacramentsdevotie zegt, bedoelt processie op een zondag in juni in Meerssen. Om half tien trekken honderden mensen dan door het Limburgse dorp, op weg naar het sacrament achter het altaar. En iedereen voelt even met zijn of haar hand aan de muur bij het sacrament. Het is een gebruik dat van vader op zoon en moeder op dochter is doorgegeven. En deze devotie wordt in het geloofsgesprek vastgelegd door een reportage.
Traditie
Een maand na de octaaf is deze reportage te zien in het geloofsgesprek. Maar wie in eeuwen denkt, kijkt niet op een maand meer of minder. En wie leeft met de traditie van de kerk, weet zich altijd geraakt door rituelen van eeuwen. Meerssen gaat in processie langs het sacrament en iedereen mag meegenieten in het geloofsgesprek.