zaterdag 28 februari 2015

Gebedsintenties van de Paus: Maart 2015

Algemene Intentie: Dat diegenen die bezig zijn met wetenschappelijk onderzoek, het welzijn van de gehele mens mogen bevorderen.

Missie-intentie: Dat de unieke bijdrage van vrouwen aan het leven van de Kerk steeds mogen erkend worden.

vrijdag 27 februari 2015

Vrijdag: aandacht voor de Christenen van het Midden-Oosten: Botsing der onbeschavingen

Botsing der onbeschavingen.

Nieuw geweld, zelfde reacties. Dezelfde verklaringen: sociaal-economische of psychiatrische. Dezelfde oplossingen: gewoon wat voorzichtiger zijn met wat je zegt; of juist: de islam Europa uit, meer controle, meer politie; Uiteindelijk aan beide kanten, een antwoord in machtstermen: wij, de 'goeden', zijn toch met méér of sterker dan de 'slechten'.
Maar de belangrijkste verklaring blijft buiten beschouwing: de kwestie is in de eerste plaats religieus.
Of we het nu leuk vinden of niet. En een religieus probleem moet religieus aangepakt worden.
Wat is religie? Religie betreft de vraag naar de ultieme betekenis van het leven: waar doe ik het uiteindelijk allemaal voor? Iedereen heeft die vraag. En iedereen geeft er antwoord op, expliciet of impliciet. Marx gaf er een antwoord op dat velen redelijk leek. Maar een antwoord moet compleet zijn, want de mens leeft niet bij politiek alleen. Alles, het hele leven moet er ruimte in vinden: liefde, geld, eten, rust, lijden, vriendschap, onrecht, hoop, vergeving, woede, geduld, dood.
Religie is - nogmaals, of we het nu leuk vinden of niet - een universeel menselijk verschijnsel. Iedereen streeft naar uiteindelijke betekenis, naar echte rechtvaardigheid, naar blijvend geluk, en alles wat we doen, doen we omdat we, vaak onbewust, hopen dat het ons een beetje dichter bij die dingen brengt. Een 'god' (waardering, comfort, invloed, controle, etc, etc. ) is de motor van elk menselijk handelen. Alles wat ons enigszins 'grijpt' en in beweging zet, doet feitelijk een appel op ons 'religieuze zintuig', op onze behoefte aan betekenis en aan vervulling.
'Religieuze genieën', stichters van grote religies en ideologieën bijvoorbeeld, spelen in op dit probleem en formuleren een 'weg', een 'antwoord' dat op de een of andere manier velen overtuigt.
Het mainstream-denken van de westerse cultuur heeft het religieuze probleem lang geleden theoretisch afgeschaft. Maar de schema's die het moesten vervangen (sciëntisme, marxisme) zijn volledig en daarmee onbruikbaar gebleken. Ook de idee die nu in de mode is - we worden gelukkig, rustig, onszelf, wanneer eenieder de werkelijkheid zoveel mogelijk naar zijn hand kan zetten - is niet alleen praktisch ondoenlijk, maar wezenlijk onvoldoende: wij vinden Mozarts muziek niet mooi omdat die is zoals we wilden, maar ze raakt ons middels iets wat we nou juist niet zelf hadden bedacht - maar wel nodig hebben. Als degene op wie we verliefd zijn, helemaal is geworden zoals wij zouden willen, is hij of zij niet interessant meer. Onze 'redding' moet op de een of andere manier groter zijn dan onze ideeën, moet 'van buiten komen', dat begrijpt elke aandachtige beschouwer van de menselijke ervaring.
Openbaringsreligie speelt daarop in.
Nog een evident gegeven dat te weinig serieus genomen wordt: niet alle religieuze oplossingen zijn even (on)deugdelijk. Zo heeft de westerse mentaliteit, al gelooft ze niet mer in God, van God een heel specifiek (christelijk) idee: het Mysterie is redelijk en goed, een Vader die de vrijheid van de mens respecteert. Je kunt echter ook een heel ander Godsbeeld hebben: dat van en puur almachtig Mysterie, bijvoorbeeld, waarvan de bevelen, hoe onredelijk ze ons misschien ook lijken, wet zijn waaraan gehoorzaamd moet worden. Omdat Hij God is en wij maar mensen. Theoretisch geen speld tussen te krijgen, tenzij Zijn openbaring niet geloofwaardig is (zo'n God kan overigens ook geschiedenis heten, of natuur).
Is het verkeerd om een religie te hebben? Zeker niet; iedereen heeft een of andere religie, iedereen leeft ergens voor, het is alleen de vraag of datgene waarvoor we de facto leven, het recht heeft ons leven op te eisen. We moeten onze religie toetsen aan ons religieuze zintuig. Het is door dergelijke toetsing dat een uitspraak als 'Zeggen dat je mag doden in naam van God, is godslastering' van Paus Franciscus, redelijker lijkt, 'passender', dan een God die oorlog eist.
Wat moet er gebeuren? Meer zelfcensuur? Naar een politiestaat? Nee, schijnbaar omslachtiger, fundamenteler, hoe ongemakkelijk ook: het religieuze probleem moet cultureel weer serieus genomen worden. Want naarmate een dominante mentaliteit een wezenlijk menselijk probleem meer censureert, zal een persoon of groep die juist dàt probleem wel serieus neemt - hoe onvolledig en onredelijk ook - meer gehoor vinden en aanhang krijgen. In het land der blinden ... en ook: een kat in het nauw...
Jongeren moeten geholpen worden te leren nadenken over de zin van het hele leven, hun leven. Moeten leren zich niet tevreden te stellen met partiële oplossingen, of oplossingen die 'niet voor rede vatbaar' zijn, die niet overeenstemmen met de rede.
Terecht werd een aantal jaren geleden opgemerkt dat er vandaag de dag geen sprake is van een botsing van beschavingen, maar van 'onbeschavingen': onbeschaafd, 'onopgevoed' is met name het 'religieuze zintuig' van de persoon, zijn behoefte aan totale betekenis. En wanneer dat terrein van de mens braak ligt, ongecultiveerd is, hoeft er maar iemand te komen met minimum aan gezag, een beetje overtuigingskracht, een als heilig gepresenteerd bevel, om van een mens die de betekenis van het leven zoekt, een gewelddadig monster te maken. Zeker is een sociaal-economisch en psychiatrisch gecompliceerde context als de huidige.
In elk individu zit iets dat iets oneindigs nodig heeft en dat ofwel serieus genomen wordt en zich organisch ontwikkelt, ofwel scheefgroeit en (op de een of andere manier) gewelddadig wordt. Wie de publieke zaak ter harte gaat, doet er goed aan die maatschappelijke krachten, die dit probleem serieus nemen en het niet proberen te onderdrukken of te onderwerpen, maar het op redelijke wijze trachten op te voeden (van educare, naar boven laten komen, zichzelf laten worden), ruimte te geven.

E.H. Michiel Peeters, studentenpastoor van Universiteit Tilburg
Naar aanleiding van de aanslagen in Parijs.

dinsdag 24 februari 2015

Dood in Belgistan

Artikel vertaald van Il Foglio ;

België pleegt zelfmoord

Zoals het gaat in de hoofdstad van Europa, zo gaat het met heel Europa. En de details zijn erger dan men zich kan inbeelden.

België heeft het grootst aantal Islamitische terroristen per inwoner, die naar Syrië of Irak is gaan vechten dan welk ander Europees land dan ook. Brussel is niet enkel de hoofdstad van de Europese Unie maar ook van de heilige oorlog.

De eerste Europese burger die stierf op het strijdveld van de jihad was Muriel Deqauque, een belgisch katholiek meisje. Afkomstig van Charleroi, bekeerd tot de islam, haar naam veranderd naar Myriam, en dood in Bagdad als menselijke bom.

Twee dagen voor 11 september vermoordden twee Tunesiërs de Afghaanse leider Massoud, vijand van Al Qaeda en de taliban. En de terreurcel van de bommen in Madrid in 2004 kwamen uit Maaseik. Hoe kon Maaseik, de stad van de christelijke schilder Van Eyck, het centrum worden van het islamterrorisme in Europa.

Het wordt 'Belgistan' genoemd, en het is de droeve evolutie van een rijk, verveeld en sceptisch land, een wereld van cafés, theater, clubs, wijn, beiaarden, bibliotheken en rijke coöperatieven.  Brussel moest, zoals Londen, Parijs of Athene bij uitstek de plek worden van de Europese mengelmoes. Homo Belgicus moest het beste voorbeeld worden van de synthese van de Europese gemiddelde burger. Helaas, het is een ziek land.

België is niet alleen het land met het hoogst aantal jihadisten in Europa, het is ook het Europese land met het hoogste aantal zelfmoorden. De meest bekende is die van de Nobelprijswinnaar Christian de Duve, die zichzelf vermoordde voor het oog van zijn vier kinderen.

België breekt het record van West-Europa. Het wereld gemiddelde is 14,5 per 100 000 inwoners. Maar zelfmoord is de eerste oorzaak van overlijden met 25-44, met als tweede verkeersongevallen.

Die tragische statistiek zou nog hoger worden als we de euthanasie-gevallen zouden meetellen, met zes doden per dag. België is de plaats van de eerste 'supermarkt van de dood', in Flémalle, een dorp niet ver van Luik. De grafstenen? In de vierde rij. Kronen? Rechts in de hoek. En de kisten links.

Een land gedomineerd door nihilisme, waar de islam de eerste religie is. In de scholen van de hoofdstad van Europa studeren meer kinderen islam dan katholieke godsdienst. 43% leert er islam, en 41,4% in de hogescholen. 27,9 volgt er moraalklas en slechts 23,3 voor Katholieke leer.

Vandaag is al een op drie in Brussel een moslim en is de meest gegeven naam Mohammed, en in 2035 zal er een moslimmeerderheid zijn.

De grote momenten van het leven zoals doopsels, huwelijken of begrafenissen zijn niet meer christelijk, dit in een land wiens symbolen lang de Kathedraal van Antwerpen, de hond van St Hubert en de Universiteit van Leuven waren.

In Brussel zijn slechts 7,2% van de huwelijken katholiek, maar 14,8% van de kinderen worden gedoopt, en slechts 22,6% van de begrafenissen is Katholiek. Het is het einde van het Katholicisme...


zaterdag 21 februari 2015

vrijdag 20 februari 2015

Vrijdag: aandacht voor de christenen in het Midden-Oosten: de islam blaast een Katholieke Kerk op.

MOSLIMKALIFAAT BLAAST KATHOLIEKE KERK IN MOSUL OP

Het moslimkalifaat heeft in de Noord-Iraakse stad Mosul een van de grootste en oudste Chaldeeuws-katholieke kerken van het land opgeblazen. De kerk van de Onbevlekte Maagd werd al op maandag 2 februari verwoest, meldt het katholieke persagentschap AsiaNews op basis van berichten van Iraakse viiligheidstroepen in de regio Nineve.
De kerk van de Onbevlekte Maagd Maria was al eerder geplunderd door de moslims. Kort na de inname van Mosul door IS in juni 2014 werd een op de kerktoren aangebracht Mariabeeld onthoofd. Nu zijn de kerkmuren volgens lokale getuigen met springstof opgeblazen. Daardoor raakten ook meerdere gebouwen in de buurt van de kerk zwaar beschadigd.
De christelijke bevolking van Mosul is intussen uit de stad verdwenen. Onlangs verliet mgr. Amel Shamon Nona, de Chaldeeuws-katholieke aartsbisschop van Mosul, Irak. Hij is op verzoek van de paus aan het hoofd geplaatst van het Chaldeeuwse bisdom Sint-Thomas de Apostel in Sydney (Australië). De aartsbisschoppelijke residentie in Mosul is nu het hoofdkwartier van IS. Aartsbisschop Nona’s voorganger mgr. Paulos Faraj Rahho werd in 2008 ontvoerd en vermoord.

Laat ons bidden voor de bekering van de moslims.

donderdag 19 februari 2015

jhnewmanschool.nl

Weer een mooi stukje van E.H. Harm Schilder in het Katholiek Nieuwsblad ; citaat:

"Het is een publiek geheim dat er géén volwaardig katholieke school meer is in Nederland. Wel scholen met katholieke elementen: een leerkracht die nog durft te bidden in de klas, al wordt hem dat door collega's niet in dank afgenomen. Een kerststal die opgezet wordt, het verhaal van de Ark van Noach dat wordt voorgelezen, een pestprotocol met een christelijk sausje enzovoort. Ook al kan het lukken om wat meer van deze elementen in een school te krijgen, daarmee is een school nog niet katholiek. Daarvoor moet de lucht namelijk katholiek zijn, dat wil zeggen het hele schoolmilieu en vooral de persoon van de leerkracht moet een geest van liefde voor God en voor de Kerk ademen."


------

En dan is er in Nederland nog geen malloot die vindt dat er meer moslimleerkrachten moeten zijn in het 'katholiek' onderwijs... Maar als heel het land het misschien muisstil maakt dan horen we misschien het protest van de bisschoppen?



zie www.jhnewmanschool.nl

woensdag 18 februari 2015

Vastenbrief van Mgr Patrick Hoogmartens 2015


Bekeer u en geloof in de Blijde Boodschap


Aan de christelijke gemeenschappen van Limburg
bij het begin van de Veertigdagentijd

Dierbare broeders en zusters
Goede vrienden,

In de voorbije maanden
hebben we ook als christenen ongetwijfeld de actualiteit gevolgd.
Er was de politieke actualiteit van ons land,
met een complexe regeringsvorming.
Er was de actualiteit van de economische crisis,
die onder andere door de sluiting van Ford Genk
ook bij ons zeer nabij kwam.
En dan was er nog het oorlogsgeweld in Syrië en Irak,
in verscheidene landen van Afrika
en op zovele plaatsen in de wereld,
en daarenboven de blinde terreur in Parijs en op andere plaatse.
Concrete mensen en hele bevolkingsgroepen
hebben het hard te verduren.
op vele plaatsen
vindt er ook een werkelijke vervolging van christenen plaats.

Tegenover al deze berichten uit de actualiteit
voelen we ons vaak onmachtig.
De economie en ook de politiek zijn complexe radarwerken.
Ook oorlog en geweld
zijn werkelijkheden die moeilijk te doorgronden zijn.
Er is de ontspoorde terreur.
Er is ook de oorlog en de strijd
die hun oorsprong vinden in complexe armoedesituaties wereldwijd.
Dat we ons onmachtig voelen tegenover al deze complexiteiten
is begrijpelijk.
Het is zorgwekkender
dat we langzamerhand wellicht wat onverschillig dreigen te worden
tegenover deze wereldwijde vragen.
Paus Franciscus spreekt ons - in zijn vastenbrief van dit jaar -
over een onverschilligheid die 'gemondialiseerd' wordt:
ganse delen van de wereld
trekken zich het lot van andere delen van de wereld niet meer aan
en sluiten zich dus af van de wereld en haar vragen.
Hij roept de christelijke gemeenschappen en katholieken wereldwijd op
om zich in de komende Veertigdagentijd
als het ware te oefenen
om actief betrokken te zijn op de wereld met zijn zorgen.
In zijn oproep
herkennen wij helemaal het jaarthema van ons bidsom
dat ons vraagt
om in alle omstandigheden
'naar buiten te gaan met de vreugde van het evangelie'.

Hoe kan nu de Veertigdagentijd
die volgende woensdag - Aswoensdag - begint,
onze betrokkenheid op de wereld van vandaag vergroten?
Vanuit de oproep van Paus Franciscus
wil ook ik in deze vastenbrief enkele wegen aangeven:

1. In deze Veertigdagentijd
dienen we ons als christenen werkelijk meer te bezinnnen
over wat God ons in Jezus heeft willen zeggen.
Hij wil niet vér van mensen zijn,
maar wil tussen ons wonen.
Hij houdt van elke mens
en wil ons, mensen, ook voeden
door zijn Woord en door de sacramenten,
met name door de eucharistie.
Zo wil Hij ons maken tot zijn volk, tot zijn 'Lichaam',
dat solidair is met de noden van de mensen van deze tijd.
Echte solidariteit groeit uit gebed,
uit intensere verbondenheid met God vanuit Jezus.
Het is belangrijk dus
dat we ons toeleggen op het lezen van de Schrift
en op het bidden, in de liturgie en ook persoonlijk.

2. Verder is de Veertigdagentijd
ook bij uitstek de tijd
om concreet naar andere mensen te gaan
en op hun leven betrokken te zijn.
Voor velen van ons zou het toch mogelijk moeten zijn
om eens reëel en gastvrij contact te hebben
met een vluchteling
of met iemand die écht armoede beleeft.
Vele organisaties of het leven zélf
bieden ons daartoe de gelegenheid.
Het is ook belangrijk
bepaalde probleemsituaties in de wereld beter te leren kennen.
Zo informeert de Vastencampagne van Broederlijk Delen ons dit jaar
over de problematiek van de landbouwbevolking in Peru.
Wanneer we ons laten informeren,
worden we ook graag méér solidair
en géven we ook graag, bijvoorbeeld aan Broederlijk Delen.
We mogen toch niet wegvluchten in ons geloof
en daarbij Lazarus vergeten,
zelfs als die niet méér vraagt dan de kruimels van onze tafel.
Vluchtelingen van vandaag smeken om medelijden,
zoals de melaatsen uit het evangelie van vandaag.
De vluchtelingenproblematiek is uitermate ingewikkeld,
maar alleen wereldwijde solidariteit
zal tot daadwerkelijke oplossingen voeren.
De Veertigdagentijd
is voor christenen bij uitstek
een tijd om te vechten tegen onverschilligheid
en om die solidariteit te funderen in Gods Liefde voor elke mens.

3. Tenslotte wil de Veertigdagentijd ook ons persoonlijk geloof verdiepen,
door ons telkens opnieuw op te roepen tot bekering.
Deze bekering is een noodzakelijke weg naar innerlijke vreugde.
Ze leidt tot de erkenning
- in het besef van de onmetelijke liefde van God voor elke van ons -
komen we thuis in de wereld van Gods genade;
Zij is de ultieme motor
naar een 'niet-onverschillige', maar 'betrokken' samenleving
en naar een gelukkig leven.

Dierbare broeders en zusters, goede vrienden,
van harte wens ik u een goede Veertigdagentijd toe.
Jonge mensen en mensen-jong-van-hart
roep ik nu al op voor de Taizé-wake,
dit jaar in de Kathedraal op Goede Vrijdag.
Maar tot jullie allen
richt ik op de oproep van Aswoensdag:
Bekeer u, en geloof in de Blijde Boodschap


+ Patrick Hoogmartens
Bisschop van Hasselt