vrijdag 31 oktober 2014

Gebedsintenties van de Paus: November 2014

Algemeen: Dat allen die zich eenzaam voelen de nabijheid van God mogen ervaren en de steun van anderen.

Voor de Evangelisatie: Dat jonge seminaristen en religieuzen wijze en goed-gevormde leraars mogen hebben

zondag 26 oktober 2014

Benedictus XVI: Missie: Liefde vraagt erom om verkondigd te worden. Waarheid wil verkondigd worden.


Boodschap van Paus Emeritus Benedictus XVI bij het vernoemen van de hernieuwde Aula Magna van de Pauselijke Urbaniana Universiteit
[Deze universiteit is verbonden met de Congregatie van de Missie onder de Volkeren, vandaar allicht dat de toespraak van PP Benedictus XVI gaat over de missie.]

21 oktober 2014

Eerst en vooral wil ik dank zeggen aan de Rector en de academische autoriteiten van de Pauselijke Urbaniana Universiteit, aan de staf en de studentenvertegenwoordigers, voor hun voorstel om de vernieuwde Aula Magna naar mij te vernoemen. Ik wil op een speciale manier de Kanselier van de Universiteit, Kardinaal Fernando Filoni bedanken om dit initiatief georganiseerd te hebben. Het is een bron van grote vreugde voor me te weten dat ik op die manier aanwezig mag zijn temidden van het werk van de Pauselijke Urbaniana Universiteit.

Doorheen enkele verschillende bezoeken die ik als prefect van de Congregatie voor de Geloofsleer mocht maken, viel het me steeds op dat deze universiteit een echte universele atmosfeer heeft in de lucht die het uitademt, waar jonge mannen en vrouwen komen van praktisch alle landen van de wereld om zich voor te bereiden voor de dienst aan het Evangelie in de hele wereld van vandaag. Ik zie hier vandaag in deze aula ook een gemeenschap gevormd door zovele jonge mensen, een gemeenschap die ons op een levende manier de onwaarschijnlijke realiteit laat zien van de Katholieke Kerk.

Deze definitie van de Kerk als ‘Katholiek’, die al een deel is van ons credo van sinds mensheugenis, laat ons iets proeven van Pinksteren. Laat ons ons eraan herinneren dat de Kerk van Jezus Christus nooit beperkt is gebleven tot een volk of tot maar een cultuur, maar dat ze vanaf het begin geroepen was tot heel de mensheid. De laatste woorden van Jezus aan Zijn leerlingen waren: “Maak alle volkeren tot mijn leerlingen”. (Mt 28:19). En op het moment van Pinksteren spraken de Apostelen vele talen, en konden op die manier, door de kracht van de Heilige Geest, de volheid van hun geloof tonen.

Sinds die tijd is de Kerk reëel gaan groeien op ieder continent. Uw aanwezigheid, beste studenten, laat het universele gelaat van de Kerk zien. De profeet Zacharia had een messiaans rijk aangekondigd dat zou uitstrekken van zee tot zee en dat een koninkrijk van Vrede zou zijn (Zc 9:9). En in realiteit wordt overal waar de Eucharistie wordt gevierd, die vrede die Jezus Christus beloofd heeft aan Zijn leerlingen, voor een stuk duidelijk, door Christus en de mens. Dat jullie, beste vrienden, medewerkers worden van die vrede wordt steeds dringender is een wereld die gewelddadig en opgebroken is, en die de vrede van Christus nodig heeft om opgebouwd te worden en bewaard. Daarom is het werk aan jullie universiteit zo belangrijk, waar jullie kunnen leren om dichter bij Christus te komen om zo betere getuigen worden van Hem.

De Verrezen Heer gaf deze taak aan zijn apostelen, en zo aan leerlingen doorheen de tijden, om Zijn Woord naar de uiteinden van de wereld te komen, en om alle mensen leerlingen te maken. Het tweede vaticaanse concilie hernam in haar besluit ‘Ad Gentes’ een constante traditie, en illustreerde de diepe rationale voor deze missionaire uitdaging en riep de Kerk van vandaag op om deze taak met vernieuwde kracht op te nemen.

Maar is dit nog mogelijk? Velen vragen zich dat af, zowel in als buiten de Kerk. Is deze missie nog mogelijk in de wereld zoals die vandaag is? Zou het niet beter zijn dat alle religies samen komen en samen werken voor vrede in de wereld? De wedervraag is: Kan dialoog missie vervangen? Velen hebben vandaag het idee, dat religies inderdaad elkaar moeten respecteren, en in dialoog met elkaar een kracht voor vrede moeten worden. Als je zo denkt, dan gaat men ervan uit dat de verschillende religies varianten zijn van eenzelfde realiteit; dat “religie” een categorie is voor allen hetzelfde, dat verschillende vormen aanneemt in verschillende culturen, maar dat uiteindelijk een en dezelfde realiteit beschrijft. De vraag naar de Waarheid, die vanaf het begin van het christendom de Christenen meer bezig hield dan wat dan ook, wordt bij deze denkwijze tussen aanhalingstekens geplaatst. Het gaat ervan uit dat de authentieke waarheid over God, de laatste analyse, onbereikbaar is, en dat men ten hoogste dat ongrijpbare tegenwoordig kan brengen met een variëteit aan symbolen. Het verzaken aan de Waarheid schijnt overtuigend te zijn en bruikbaar voor de vrede onder de religies op aarde.

Maar dit is echter dodelijk voor het Geloof. Zo verliest geloof haar bindende karakter en ernst als alles wordt gereduceerd tot symbolen die uiteindelijk inwisselbaar zouden zijn, als ze alleen van veraf refereren aan het onbereikbare mysterie van het Goddelijke.

Beste vrienden, laat ons begrijpen dat de vraag naar missie ons plaatst tegenover de fundamentele vragen over geloof, maar ook met de vraag wat de mens is. In de context van een korte mededeling om jullie allen te groeten, kan ik natuurlijk niet uitgebreid dit probleem behandelen waarmee we vandaag allemaal geconfronteerd worden. Ik wil echter enkele dingen benoemen om de richten aan te geven waarin we moeten werken in relatie tot de taak die ons gegeven is.

 

I.

1. De algemene opvatting is dat religies als het ware, als de continenten en de individuele landen naast elkaar op de kaart staan. Dit is echter niet helemaal waar. Religies zijn in beweging als je het bekijkt vanuit de geschiedenis, net als mensen en culturen. Er zijn religies die op ‘stil’ staan. De stammenreligies zijn in die situatie. Zij hebben hun moment in de geschiedenis, maar staan op wacht om een grotere ontmoeting te hebben die hen tot vervulling brengt.

Als christenen zijn we ervan overtuigd dat zij, in stilte, wachten op de ontmoeting met Jezus Christus, het licht dat uit Hem voorkomt, dat alleen in staat is om hen tot de volheid van de Waarheid te brengen. En Christus wacht op hen. Die ontmoeting is niet een overname door een vreemdeling die hun cultuur en eigen geschiedenis vernietigd. Het is daarentegen de toegang tot iets groters, waarnaar zij op weg zijn. Daaruit volgt ook dat die Ontmoeting steeds ook een purificatie en maturatie is. En verder is die Ontmoeting ook steeds wederzijds. Christus wacht op hun geschiedeis, hun wijsheid, hun manier waarop ze de dingen zien.

Vandaag zien we ook misschien nog helderder iets anders: terwijl in vele landen met een groots Christelijk verleden, het christendom op sommige manieren moe is geworden, en sommige takken van de grote boom die voortkwam uit dat zaadje van de mosterdboom van het Evangelie zijn verdord en zijn op de grond gevallen, maar vanuit de ontmoeting met Christus in de religies die met verwachting vooruit kijken, ontstaat nieuw leven. Waar er eerst alleen vermoeidheid was, komen nieuwe dimensies van geloof tevoorschijn en brengen vreugde.


2. Religie op zichzelf is niet een eenduidig fenomeen. Het gaat steeds over een aantal verschillende dimensies. Aan de ene kant is er het belang om uit te stijgen voorbij deze wereld naar de eeuwige God. Aan de andere kant vinden we elementen die voortkomen uit de geschiedenis van de mens en hun beleven van religie. In deze elementen zijn er zeker mooie dingen te vinden maar ook dingen die erg basaal en destructief zijn, waar het egoïsme van de mens religie heeft overschaduwd en in plaats van een opening, religie heeft getransformeerd tot  iets waarin dat op zichzelf is opgesloten.

Daarom is religie nooit een fenomeen dat men simpelweg alleen positief of alleen negatief kan benoemen. Van bij het begin heeft de Christelijke missie steeds zeer duidelijk deze negatieve elementen opgemerkt in de heidense religies waarmee het in aanraking kwam. Daarom was de Christelijke verkondiging bij haar eerste begin zeer kritisch over religies. Allen door die tradities te overwinnen die het christelijke geloof demonisch vond, kon het geloof haar kracht tot vernieuwing ontwikkelen. Op basis van dit soort elementen plaatste de evangelische theoloog Karl Bart religie tegenover geloof, en verwierp religie in een absoluut negatieve manier als een arrogante houding van de mens die op eigen houtje de hand probeert te leggen op God. Dietrich Bonhoeffer nam deze formulering over door een christendom ‘zonder religie’ te promoten. Zonder twijfel hebben we dan te maken met een unilaterale manier van de dingen te bekijken, die we niet kunnen aanvaarden. En niettemin moeten we bevestigen dat iedere religie, om correct te blijven, tezelfdertijd ook steeds kritisch moet blijven ten opzichte van religie. Dit is zeker zo, van bij het begin en in overeenstemming met haar natuur, voor het Christelijke geloof, dat aan de ene kant met groot respect kijkt naar de verwachtingen en rijkdom van religies, maar aan de andere kant kijkt het christelijke geloof met een kritisch oog naar wat negatief is. Het staat voor zich dat het Christelijke geloof ook steeds een zekere kritische houding moet aannemen ten opzichte van haar eigen religieuze geschiedenis.

Voor ons Christenen is Jezus Christus de Logos van God, het licht dat ons helpt een onderscheid te maken tussen de natuur van religie en haar aberraties.

3. In onze tijd wordt de stem die ons tracht te overtuigen dat religie iets obsoleet is geworden steeds krachtiger en krachtiger. Men zegt dat alleen de kritische rede de basis zou moeten zijn voor het menselijk handelen. Achter dergelijke opvattingen zit de overtuiging dat met een positivistische manier van denken de rede in al haar puurheid een definitieve superioriteit heeft verworven. In realiteit is deze manier van denken en leven erg historisch gebonden en bepaald door een specifieke historische cultuur. Dit als de enige legitieme manier van denken beschouwen reduceert de mens eigenlijk, door dimensies te ontkennen die nochtans essentieel zijn voor zijn bestaan. De mens wordt kleiner, niet groter wanneer er niet langer plaats is voor een ethos, dat door zijn eigen authentieke natuur voorbij gaat aan pragmatisme, wanneer er niet langer ruimte is om de blik naar God te richten. De juiste plaats voor deze positivistische rede is in de grote sferen van technologie en economie, maar dat beslaat niet alles wat menselijk is. En dus is het aan ons, die geloven, om de deuren opnieuw wijd open te zetten, telkens weer, voorbij het louter technologische en puur pragmatische, en leiden naar de wonderlijke grootheid van ons bestaan in de ontmoeting met de Levende God.

 

II.

1.Deze misschien wat moeilijke reflecties moeten aantonen dat ook vandaag, in een wereld die zo erg veranderd is, de taak om het Evangelie te verkondigen aan anderen nog steeds een redelijke taak is. En er is nog een tweede, gemakkelijkere weg om die onderneming in deze tijd te rechtvaardigen. Liefde vraagt erom om verkondigd te worden. Waarheid wil verkondigd worden. Wie een grote vreugde heeft meegemaakt kan dat niet voor hemzelf houden. Hij moet het met anderen delen. Dat is ook waar voor het geschenk van de liefde, doorheen het geschenk van het herkennen van de waarheid die werkelijkheid wordt.

Toen Andreas Christus ontmoette kon hij niets anders doen dan tot zijn broeder te zeggen “We hebben de Messias gevonden” (Joh 1:41). En Philippus die ook deze Ontmoeting mocht meemaken, kon niet anders dan tegen Nathaniël te zeggen dat hij Diegene had gevonden van wie Mozes en de Profeten hadden geschreven (Joh 1:45). Wij verkondigen Jezus Christus niet om zoveel mogelijk leden te hebben voor onze gemeenschap, en al helemaal niet om macht te verwerven. We spreken van Hem omdat we voelen dat we die vreugde moeten delen met anderen, die aan ons gegeven is.

We zullen geloofwaardige verkondigers worden van Jezus Christus als we Hem ontmoet hebben in de diepten van ons bestaan, wanneer we in de Ontmoeting met Hem, de grote ervaring geschonken krijgen van waarheid, van liefde en van vreugde.

2. De diepe spanning tussen het mystieke offer van God, waarin men zich helemaal geeft aan Hem, en de verantwoordelijkheid tegenover de naaste en heel de wereld die door God is geschapen, is een natuurlijk deel van religie. Martha en Maria zijn steeds onafscheidelijk, ook al kan in de ene of andere tijd het accent meer op de ene of andere vallen. Het punt van ontmoeting tussen de twee polen is de liefde waarin we God raken en Zijn schepselen tegelijkertijd. “We moeten de Liefde die God voor ons heeft leren kennen en geloven (1 Joh 4:16).” Deze zin laat de authentieke natuur van het christendom zien. Die liefde, die op zovele manier wordt uitgedrukt in de multiforme wegen van de heiligen doorheen de tijden, is het authentieke bewijs van de waarheid van het Christendom.


PP Benedictus XVI





____

Wat een prachtige lezing, na het gekrakeel en de verwarring van de afgelopen weken. De Paus Emeritus herinnert ons eraan in de missiemaand dat de Kerk moet uitkomen voor de Liefde en Waarheid. En dat kan dus niet als men alles compromitteert met een compromis-zoekend (multiculti)relativisme.

De Ontmoeting met Christus geeft ons zoveel vreugde, dat we niet ander kunnen dan van Hem te getuigen. Dat is ook het thema van ons bisdom dit jaar, als het ware: Naar buiten met de vreugde van de Heer.

Wie met zoveel vreugde vervuld is, omdat hij Christus ontmoet heeft, die moet wel met Hem naar buiten durven. Daarom is de beslissing om het Heilig Sacrament niet mee te nemen in de volgende Virga Jesse processie zo onbegrijpelijk; Christus kan nooit een 'anticlimax' zijn in een  katholieke  ommegang. Wie de vreugde ziet van hen die Christus ontmoet hebben, moet daar wel door geraakt worden.

zaterdag 25 oktober 2014

De Katholieke Kerk: een Dictatuur van de Barmhartige Liefde


Tegenwoordig gaan stemmen op dat in de Kerk er ook democratie moet heersen en dat de gelovigen moeten meestemmen over wat we moeten geloven (of ‘mogen’ geloven, want alles is natuurlijk relatief) en wat de praktische consequenties voor de kerk zouden moeten zijn. In zekere zin is dit reeds ingevoerd door raden als het interdiocesaan pastoraal beraad (die weer maar eens met de volgende enquete bezig zijn). Maar dit wil men verabsoluteren en er een uitvoerende verplichting aan geven. De recente synode is er een goed voorbeeld van.

Het doel van de kerk is nochtans fundamenteel anders: het zoeken van de Waarheid, of het zoeken van God (quaerere deum). Het is Paus Benedictus XVI die er in een magistrale lezing bij de opening van het Institut Bernardin in Parijs op wees dat dit meteen ook de basis was van de grote Europese traditie van universiteiten.

Het is onbegrijpelijk dat mensen – ook binnen de Katholieke Kerk – schijnen te roepen voor democratie, terwijl we de resultaten van democratie in een christelijke gemeenschap zoals de protestantse en anglicaanse gemeenschap voor onze ogen zien verschijnen: Jezus Christus wordt uit de christelijke gemeenschap gestemd; niet langer de Waarheid, maar wat de meerderheid op dat moment en in die plaats denkt, telt (zonder dat daarvoor zelf enige deugden of qualificaties vereist zijn).  

Hoe kan men als ‘gemeenschap van gelovigen’ stemmen over praktijken en principes die God zelf ons via Zijn Zoon en door de evangelisten heeft nagelaten en voorgeleefd? Hoe kan een christelijke gemeenschap de ‘waanzin van de dag’ – de genderideologie – overnemen als God zelf van in het begin in het boek Genesis een duidelijk onderscheid maakt tussen Adam en Eva? Kan een ‘democratisch christendom’ dan Gods foutjes verbeteren? Hoe kan een christelijke gemeenschap bisschoppinnen stemmen als dat regelrecht ingaat tegen de geest van de evangelies (en de H. Paus Johannes Paulus II zich terecht dus onbevoegd verklaarde)?

Aristoteles schrijft in boek IV van zijn Politika over verschillende systemen van regeren over de drie echte vormen van regeren en drie ‘geperverteerde’ vormen. Hij onderscheidt daarin het koningschap, de aristocratie, en de grondwettelijke regering, en als perversies daarop de tirannie, de oligarchie en de democratie. Waarbij het koningschap zijn voorkeur verkiest, natuurlijk indien de koning bekleedt is met deugden en grote persoonlijke superioriteit. In het geval van Christus zullen die eigenschappen wel goed zitten. En dus mag het geen wonder heden dat de Kerk wel degelijk een monarchie is, of wie het als boutade wil zeggen: de dictatuur van de barmhartigheid (een dictatuur, maar zeker geen tirannie, want Zijn juk is licht).

De Katholieke Kerk kan, gewoon vanuit haar eigenste wezen zelf, niets anders zijn dan anti-democratisch, omdat haar principes geopenbaard zijn doorheen de geschiedenis, en dus niet gestemd of verkozen. Een absolute monarchie van oneindige barmhartigheid dus. En dat is ook exact hoe God Zichzelf beschrijft: Koning ben ik, maar Mijn koninkrijk is niet van deze wereld. Daarom ook is het onmogelijk om te zeggen ‘Christus Ja, de Kerk neen’.

Het is opvallend dat de roep naar democratie het luidste klinkt bij mensen die nooit in de kerk te vinden zijn, en die zich op dit ogenblik helemaal niets aantrekken van de kerkelijke regels, of wat God van ze vraagt. Neen, het katholicisme vraagt niet te stemmen maar te volgen (Christus te volgen), wat helemaal iets anders is dan onderwerpen. De beste plaats om dat te leren? De aanbidding van het Heilig Sacrament! [Dus iedereen welkom de eerste donderdag van de maand van 15 tot 16 uur in de Kathedraal van Hasselt. ]

En in die monarchie is de Paus overigens niet een monarch (en nog minder een renaissance-prins), ook al omringt de Paus zich met een hof (deze Paus valt op door groepjes favorieten rond zich te verzamelen), maar is de Paus slechts de opziener tot de Wederkomst van de enige Monarch die we echt erkennen: Christus.

Vandaar dus terecht dat bij deze synode de opmerking werd gemaakt dat de Paus niet de Waarheid kan vervangen, en evengoed moet volgen dan welke gelovige dan ook. In die zin is het dus ook fundamenteel on-katholiek dat er stemquota worden verspreid vanuit een synode. En zijn enquetes van het IPB zinloze tijd- en geldverspilling (Misschien moeten ze hun tijd eens gebruiken om de boodschap van Paus Emeritus Benedictus XVI over de plicht tot evangelisatie eens te lezen).

Er is maar één Waarheid: Christus. Goddank is de Kerk geen democratie.  

vrijdag 24 oktober 2014

O Zoete Moeder, Knijp!

In het Katholiek Nieuwsblad een mooie column van E.H. Harm Schilder:

" [...], of de wereld wilde ons doen geloven dat de Kerk was bezweken voor de eisen van hen die zich toegang willen verschaffen tot het Heilige der Heiligen, zonder zich te bekeren. Moge hun vrijpostigheid vergeeflijk blijken, omdat ze niet weten wat ze doen. Maar Moeder, ik vraag u - ondeugend, geef ik toe - knijp de herders van de Kerk die geen gevaren zien. Die de wereld willen omhelzen alsof de duisternis het licht ooit zal aannemen. Vol hoop zijn ze, dat zoete woorden de drempel naar de Kerk verlagen. Knijp ze in de arm, zolang als het nodig is. Knijp!"


...


Inderdaad Moeder, Knijp! Knijp de bisschoppen van Vlaanderen! Knijp ze tot ze paars zien! Maar, Zoete Moeder, alstublieft, stop met knijpen voor de bisschop van Antwerpen (kardinaals-)rood ziet! Knijp!


donderdag 16 oktober 2014

Naar een katholiek gedoogbeleid?

Men kan veel zeggen over wat er tegenwoordig in de Katholieke Kerk gebeurt, maar persoonlijk vind ik het erg droef en beschamend.
Het zou niet mogen zijn dat kardinalen zo publiekelijk ruzie maken.
Het zou niet mogen zijn dat synoderapporten over zo een belangrijk thema, nadien moeten worden 'bijgestuurd'.
Het zou niet mogen zijn dat uit die rapporten moet blijken dat wat sommige kardinalen blijkbaar verdedigen en geloven, mijlenver van de huidige katechismus staat.
Het zou niet mogen zijn dat in Vlaanderen het officiële orgaan van de Vlaamse bisschoppen, KerkenLeven, zich eenzijdig en volledig schaart achter een liberale visie die geenszins te verzoenen is met de Katholieke leer tot op heden. Het negeren van andere meningen en het ongenuanceerd ijveren voor de visie-Bonny, die toch echt niet een genuanceerde main-stream visie is binnen de Katholieke Kerk, is erg jammer te noemen.

Rest ons maar te bidden dat het inderdaad allemaal goed afloopt ...  Maar dit heeft wonden geslagen voor jaren. En als die twijfel over de meest essentiële nucleus van de samenleving ook nog moet aanduren tot een volgende synode, dan mag men de restjes van de Katholieke Kerk in Europa nadien samenvegen ... met dank aan onze bisschoppen.

zondag 12 oktober 2014

Aanbidding 2 oktober 2014



Aanbiddingsuur 2 oktober 2014
Omwille van de Rozenkransmaand werden de 5 glorierijke mysteries overwogen met een kleine toelichting.


Adoro te

Ik aanbid U Godheid 
in verborgen staat.
Die in broodsgedaante
waarlijk schuil hier gaat.
Heel mijn hart deemoedig
U zijn hulde reikt.
Daar het U beschouwend 
t'enemaal bezwijkt.

Smaak, gezicht en tastzin,
t'wordt hier al misleid.
Door 't gehoor alleen maar
heb ik zekerheid.
Ik geloof al wat ons
Gods Zoon heeft gezegd.
't Woord der Waarheid zelf is
Boven alles echt

Aan het kruis verborgt Gij
slechts uw goddelijkheid.
Hier verbergt Gij tevens
Uwe menselijkheid.
Beide toch gelovend
hetend beide waar.
Vraag ik wat eens vroeg de 
goede moordenaar.

'k Zie niet zoals Thomas
Uwe wonden wijd.
Maar dat Gij mijn God zijt
met hem ik belijd.
Doe m'in U geloven
immer meer en meer.
Op u vurig hopen
U beminnen, Heer.


Gebedsintenties van de Paus: oktober

Algemeen: Dat de Heer vrede mag schenken aan die delen van de wereld die het meest door oorlog en geweld worden geteisterd.

Voor de Evangelisatie: Dat WereldMissiedag in iedere gelovige de ijver mag hernieuwen om het Evangelie naar alle uiteinden der aarde te brengen.



Naar buiten met de vreugde van het Evangelie

Heer Jezus Christus,
Gij, immer aanwezige vreugde
in het hart van ons bestaan,
vuur ons aan om U te herkennen 
in de schepping en in de schriften,
in het mysterie van het kruis
en in elke mens.

Geef dat wij ons niet opsluiten
in het comfort van ons eigen wereldje.

Wek ik ons de heilige onrust
die ons naar buiten doet gaan
om van anderen te ontvangen
en om anderen te laten delen
in de genade van Uw aanwezigheid,
Dit vragen wij U, Heer, Gij die liefde zijt,
in de Vader en de Geest,
God, onze vreugde en onze kracht;

Amen



Overweging van de glorievolle geheimen:

De verrijzenis van Jezus
De hemelvaart van Jezus
De Nederdaling van de heilige Geest over de apostelen
De tenhemelopneming van Maria
De kroning van Maria in de hemel




Litanie van het Heilig Sacrament

Heer, ontferm U over ons. Christus ontferm U over ons.
Heer, ontferm U over ons.
Christus, aanhoor ons. Christus verhoor ons.
God, hemelse Vader, ontferm U over ons.
God, heilige Geest, ontferm U over ons.
God Zoon, Verlosser van de wereld, ontferm U over ons
Heilige Drievuldigheid, één God, ontferm U over ons.

Jezus, werkelijk tegenwoordig in het allerheiligste Sacrament, ontferm U over ons
Verborgen God en Zaligmaker,
Waar hemels brood,
Levend brood, dat uit de hemel is nedergedaald,
Bron der genaden,
Altijddurende offerande,
Gaaf boven alle gaven,
Gedenkteken van Gods wonderwerken,
Reispenning van de stervenden,
Pand der toekomstige heerlijkheid,
Wees genadig, spaar ons, Heer.
Wees genadig, verhoor ons, Heer.
Van het onwaardig nutten van het allerheiligste Sacrament, verlos ons, Heer.
Van alle oneerbiedigheid,
Van alle traagheid en lauwheid,
Door de onschatbare liefde, die U bewogen heeft om dit H Sacrament in te stellen,
Door het wonderbare geduld, dat Gij gedurig beoefent in het verdragen van zoveel smaad, die U in dit heilig Sacrament wordt aangedaan,
Wij, zondaars, wij bidden U, verhoor ons.
Dat het U believe ons altijd te bewaren in een levendig geloof aan uw wezenlijke tegenwoordigheid in het H. Sacrament, 
Dat het U believe ons een ware godsvrucht en eerbied tot dit H Sacrament te verlenen,
Dat het U believe ons, door het waardig ontvangen van dit H Sacrament, in uw genade te bewaren en voor alle zonden te behoeden,
Dat Gij ons niet laat sterven zonder dit H Sacrament ontvangen te hebben,

Lam Gods, dat de zonden van de wereld wegneemt, spaar ons, Heer.
Lam Gods, dat de zonden van de wereld wegneemt, verhoor ons, Heer.
Lam Gods, dat de zonden van de wereld wegneemt, ontferm U over ons.

Heer, ontferm U over ons. Christus, ontferm U over ons.
Heer ontgerm U over ons. 

Onze Vader



Laten wij bidden,
O God, die ons dit wonderbaar Sacrament de gedachtenis van uw lijden hebt nagelaten, wij bidden U, geef dat wij de heilige mysteriën van uw Lichaam en Bloed zo eerbiedig eren, dat wij de vrucht van uw verlossing gedurig in ons mogen gevoelen, die met de Vader, in de eenheid van de H Geest, leeft en heerst in alle eeuwen.
Amen.

Tantum ergo Sacramentum,
Veneremur cernui.
Et antiquum documentum,
Novo cedat ritui
Praestet fides supplementum
Sensuum defectui

Genitori Genitoque
Laus et Jubilatio
Salus, honor, virtus quoque
Sit en benedictio
Procedenti ab utroque
Compar sit laudatio.


Een parochie die samen bidt, blijft bestaan.
Dank aan E.H. Jan Philippe voor de begeleiding van het aanbiddingsuur. 
In de oktobermaand is er in de  Basiliek voor de H Mis van 17.30 (ma-woe-vr) het rozenkransgebed.






woensdag 8 oktober 2014

De pracht van de Waarheid: Over de gematigde islam

Het is tegenwoordig in de mode om te spreken over de 'gematigde of échte islam' bij de kerkelijke, morele en politieke overheden, wanneer ze geconfronteerd worden met de dramatische gebeurtenissen in Irak en Syrië en de barbarij van het islamitische kalifaat.

Wel, laten we de woorden van deze autoriteiten serieus nemen en laat mij een overweging toe, hoe die gematigde islam een religie van respectvolle vrede tussen mensen zou zijn, van vrijheid, van wettigheid en naties. Want als we willen dat dat concept van 'gematigde islam' geen bedrog zou zijn, dan moet men ook een aantal veroordelingen of revisies aanvaarden:

De gematigde islam zal haar fundamentele dogma over het niet-gecreëerde Woord (de koran) moeten heroverwegen dat de koran de Openbaring van het Boek is zonder enige tussenkomst van de menselijke rede. Dat niet-gecreëerde Woord wordt voorgesteld als de Openbaring van Allah (een exemplaar van de koran is in de hemel), en dus zijn pogingen tot exegese of hermeneutiek om de agressieve verzen te interpreteren onmogelijk.

De gematigde islam zal een rol moeten voorzien van de menselijke rede om de wil van Allah te begrijpen want God zou geen kwaad en geweld bevelen.

De gematigde islam zal de fundamentele houding van de moslim moeten wijzigen die erin bestaat om de feiten en gebaren van de profeet te imiteren. Zoals de koran en de hadiths Mohammed voorstellen als een oorlogskrijgsheer, die gevangen onthoofdt, die de steniging en het geweld tegen vrouwen beveelt, die de slavernij aanmoedigt, die blasfemie bestraft met  de dood van ongelovigen, die 18 vrouwen trouwt, en die pedofilie aanmoedigt door zijn huwelijk met een meisje van 6 jaar. Het spreekt dus vanzelf dat de gematigde preken deze handelingen zullen verbieden.

De gematigde islam zal dus de jihad moeten afzweren als oorlog opdat de wereld Da-er Islam (islamgebied) wordt. De gematigde islam zal de Takyia moeten verwerpen (de kunst van het liegen en bedriegen) tegenover de ongelovigen.

Dan, en dan alleen, als de gematigde islam dit allemaal verwerpt, dan zullen we een religie van vrede hebben. Ik heb gematigde moslims ontmoet maar zij kenden de islam niet ofwel hadden ze de islam verlaten.

E.H. Fabrice Loiseau

Zie saintfracoisdepaule.fr